Lisa en Mieke in Oradea

Net zoals Tina en Ilse vorig jaar, vertrekken er ook dit academiejaar 2 studenten voor 3 maanden naar Oradea. Het team van het CCF verwacht hen begin maart en ze blijven er tot midden juni.
Wie hun verhalen wil volgen, kan altijd terecht op hun blog. http://www.travelmessage.nl/lisa_en_mieke_oradea/

Mieke en Lisa, veel succes!

Website voor TROP en TINC

Wouter en Wouter (klinkt als een reclamebureau) hebben een website ontwikkeld over TROP, en de voorganger TINC.

Die afkortingen staan voor projecten tussen vzw Oradea, Katho-Ipsoc en diverse partners in Bihor en Oradea, en zorgen ervoor dat de studentenprojecten ingebed zijn in een ruimere werking. Bij TINC ging dat vooral om sensibilisering rond hulp aan kinderen en jongeren, bij TROP vooral om professionalisering van die hulp, en vooral dan inzake het voorkomen van het 'plaatsen' van kinderen en jongeren.

De website is erg volledig: geschiedenis, archief, plaatsen, partners, foto's, verhalen... Veel werk, maar boeiend werk!

Nieuwsblad

Tina en Ilse

Uit hun weblog:

De laatste dagen waren voor ons aangebroken. Met wat verdriet in het hart en ook een uitzien naar onze familie en geliefden, brachten we de laatste dagen door in het CCF. We hielden een evaluatie met het gehele team a.d.h.v. een schriftelijk document dat we hadden opgemaakt. Deze bleken vooral heel veel bevestiging te geven en we zagen dat iedereen tevreden was over deze drie maanden .

We hadden ter bedanking voor de fijne tijd een afscheidsgeschenk voorzien. Hiervoor namen we iedereen mee naar onze kamer, waar een vijgenboom met allerlei briefjes hen stond op te wachten. Ieder briefje was voor iemand anders bedoeld met daarop een kort tekstje ter bedanking en hoe we deze persoon zouden meenemen in onze herinnering. De boom symbolizeerde voor ons het gevoel dat we de voorbije maanden een tweede thuis hebben gekregen en we daar dan ook graag willen blijven groeien en betrokken zijn in het leven van het CCF. De ontroering werd alleen maar groter toen we van het team ook een geschenk kregen.

's Avonds zijn we nog met enkelen gaan eten en iets gaan drinken... en daar eindigde onze drie maanden wonen, leven, werken, genieten in Roemenië... althans voorlopig.

Back to Belgium

Om 7u30 ’s morgens was het tijd om terug huiswaarts te rijden. Na het afscheid van Tina en Ilse, kroop iedereen in het busje om na enkele ogenblikken weer de schaapjes te tellen.
Wouter D. reed goed door om dan ’s middags te stoppen in het stadje Melk . We moesten wat gas geven, want onze gps liet ons soms in de steek. Hierdoor ontdekten we wel een nieuwe autosnelweg!
Éénmaal in Melk aangekomen, werden we verwelkomt door een fikse regenbui, maar …
’t ging opklaren. En inderdaad, het klaarde op en we konden genieten van het gezellige dorpje. We vulden onze magen met een soepje en een croque, terwijl we onze observatietechnieken bovenhaalden om de bruid te zoeken tussen een feestelijke menigte Melkenaren.

De andere Wouter nam na de middagpauze het stuur over om gas te geven tot we aankwamen aan ons hotel in Regensburg. Daar genoten we van een lekkere maaltijd, speelden we samen een gezelschapsspelletje genaamd ‘Boomo’ en om de dag te beëindigen voerden we nog een hevig gesprek over het opvoeder zijn. Na een tijdje stond iedereen echter te popelen om zijn bedje in de duiken. Het duurde dan ook niet lang vooraleer we de daad bij het woord voegden en effectief om 23u het gezelschap van ons bed op zochten.

Op zondag was onze laatste dag aangebroken! Slechts 1 nadeel: niemand wilde echt naar huis… We vonden allen dat de reis zo goed was meegevallen, dat iedereen liever nog een week langer was gebleven om te ontdekken wat Roemenië nog allemaal te bieden heeft.
Gelukkig dacht ons busje daar ook zo over, en zorgde hij ervoor dat we nog een uur langer van onze reis samen konden genieten. Want na enkele kilometers afgelegd te hebben in de namiddag, weigerde het busje plotseling dienst. We konden nog net naar een tankstation rijden. En daar zaten we dan te wachten op de depaneur om ons te komen ‘redden’. In heuse ‘Sound of the Music’- stijl genoten we daar ook van ons middagmaal.
Na slechts een uurtje was alles terug opgelost en konden we zonder problemen verder rijden (met dank aan de sympathieke Duitse depaneur!). Iedereen was na de panne van het busje terug klaarwakker, en dus besloten we om uit volle borst mee te zingen met de Vlaamse hitjes die uit de CD-speler loeiden.

Toen we de Belgische grens overreden, kwam de heimwee toch wat boven en keken we met z’n allen uit naar het weerzien van vrienden en familie.
Eenmaal aangekomen op IPSOC namen we dan ook eerst de tijd om bij te knuffelen. Maar vooraleer we de reis volledig konden afsluiten, moest het busje eerst nog een grondige poetsbeurt ondergaan. Na de cleaning-up, was het tijd om, toch wel met spijt in het hart, afscheid te nemen van de reis en van elkaar. En toch ook snel nog eens afspreken wanneer we op dinsdag zouden afspreken, want het werk zat er nog niet op … .
Iedereen mocht terug naar zijn huisje gaan want nu was de reis, jammer genoeg, definitief gedaan!

Day Off

Na de vele inspanningen was het de vrijdag tijd voor wat ontspanning. Jammer genoeg zat het weer ons niet mee, maar dat kon ons niet deren.
Nadat we onze koffers ingepakt hadden, konden we vertrekken naar Child Hospital. Daar zagen we kinderen die achtergelaten waren door hun ouders, en die dus in het ziekenhuis verbleven. De kinderen lagen in hun bed en mochten hun kamer niet verlaten. Er werkten veel vrijwilligers die hun best deden om het de kinderen zo aangenaam mogelijk te maken, maar in hoeverre dit mogelijk is binnen de muren van hun eigen kamer, is maar de vraag…
Het bezoek liet bij iedereen een diepe indruk na. Iedereen was er dan ook wat stil van toen het bezoek afgelopen was.

Om de gedachten wat te verzetten, gingen we er nog eentje drinken, om daarna de 2e grootste markt van Oradea onveilig te maken. Met een zak ‘krieken’ in de hand, schoten we uit de startblokken. Er was een overvloed aan kleren, groenten, fruit,…waarbij iedereen door elkaar roept en loopt, kortom het was daar een drukte van jewelste. Na een gans kraampje van honing opgekocht te hebben, was het tijd om terug te keren naar het CCF om een boterhammetje te eten. Hierna zijn we vertrokken met enkele leden van het CCF en Patrick en Lutgarde om op een kleine verrassingsreis te vertrekken.

Eerst hielden we halt bij een oud kerkje bovenop een heuvel, waar een gids ons wat meer vertelde over de geschiedenis van het kerkje. Toen we buiten kwamen, was het nog steeds volop aan het regenen.
Daarna reden we verder en kwamen we uit op een prachtig domein met een bos en een meer. Toen we aan tafel gingen, was het tijd voor de nodige (soms wel emotionele) speeches en uitwisseling van cadeautjes. Ook werd er nog met allen een quiz gespeeld over het CCF. Dan konden we onze buikjes vullen met een lekkere, uitgebreide maaltijd.
Om het eten wat te doen zakken, besloten we om een ‘kleine’ wandeling te maken. Wat een kleine wandeling moest zijn, mondde algauw uit tot een survivaltocht waarbij we grote boomstronken, takken, moerassen ed. trachtten te ontwijken. Maar met behulp van onze doodgeverfde survival-expert Wouter L. en de leidende hond, kwamen we terug veilig aan op onze bestemming. Hier kwamen we tot de vaststelling dat het niet nodig was om door de moerassen te stappen, aangezien er wat verder een brug stond om over te lopen…
Om wat te bekomen, leerden de Roemenen ons een typisch Roemeense gewoonte kennen. Bij de gezellige babbel en een biertje, kwamen de zonnebloempitten boven. Toen onze zak pitten op was en naarmate sommigen begonnen te knikkebollen, besloten we om terug huiswaarts te gaan.
Tijdens de busrit had Tine echter plots door dat het nog maar 11u45 was en besloot ze, samen met nog enkele anderen, om nog eventjes te gaan shaken.
Daarna kon iedereen uitgeput, maar tevreden onder de wol kruipen.

Training - Dag 3

Toen we de donderdag opstonden, was de laatste dag van de 3-daagse vorming aangebroken.
We hadden nog een toneeltje voorbereid, dat we voorstelden in het begin van de dag (wat ook aan velen van ons te zien was …). De verschillende projectstappen zaten hierin verwerkt, om de leden op weg te helpen om zo hun eigen preventief project te kunnen opstarten.

Na deze inleiding, lieten we de TOP-leden alleen, zodat zij goed zouden kunnen werken.. Wouter begeleidde de groep verder bij het maken van hun eigen project (er waren 2 groepen die elk een preventief project moesten uitwerken).
Wij gingen ondertussen op bezoek. We gingen langs bij FRCCF en ASCO.
FRCCF is een organisatie waar kinderen terecht konden om hun huiswerk te maken en er werden daar ook activiteiten aangeboden aan kinderen tijdens hun vrije tijd. Het was een kort, maar krachtig bezoek.
Het bezoek aan ASCO was nogal chaotisch in het begin. Om daar binnen te komen werden we doorverwezen door een ‘bewaker’ en toen we eenmaal in ASCO zelf waren, werd nog even overlegd wie ons zou verder helpen en wat ze ons precies zouden vertellen. Maar eens dit beslist was, stonden er op een bepaald moment wel 6 mensen klaar om ons informatie te verlenen.
Na enige aarzeling in het begin, kwam er uiteindelijk toch een klein beetje duidelijkheid in hun verhaal. Globaal gezien is ASCO een organisatie waar mensen terecht kunnen die allerlei soorten van hulp nodig hebben (bijv. financiële hulp). ASCO probeert eerst zelf deze mensen te helpen en wanneer ze dit niet kunnen, hebben ze ook een doorverwijzende functie.
Na dit bezoek waren we toch nog altijd wat verward van wat de ganse organisatie ASCO eigenlijk juist inhoudt.

Na de bezoeken, sloten we terug aan bij de vorming. Voor één keer stonden wij niet in de spotlights. Het was nu aan de leden zelf om hun preventieve projecten voor te stellen aan ons. Wij vormden een kritische jury met veel geld om te spenderen aan één van de projecten.
Het was fantastisch om te zien hoe de leden alles wat ze gezien hadden tijdens de 3-daagse, implementeerden in hun project. Nadat we eventjes overlegd hadden, stemden we over het winnende project.

Hierna was het tijd om de 3-daagse vorming af te sluiten met een welverdiende receptie.
We lieten de schuimwijn rijkelijk vloeien en ook de hapjes ontbraken niet om met volle teugen te kunnen genieten en na te praten over het gepresteerde werk.
Terwijl we gezellig aan het keuvelen waren, kwam Wouter L. plots met een idee. We zouden het opruimen even laten voor wat het was en een ontspannende sessie in een opluchtzwembad inplannen. We sprongen van onze stoel en vertrokken in een wervelwind naar het zwembad. Simone was hierbij ook van de partij. Iedereen genoot met volle teugen, ons geluk kon niet op!

Na het ontspannende deel van de dag, konden we niet meer ontsnappen aan het opruimen. We kwamen eerst op krachten met een lekkere maaltijd en daarna konden we samen genieten van een voorstelling van de foto’s die Wouter al had genomen gedurende de voorbije dagen. Iedereen was wat uitgelaten, en de avond heeft dan ook nog tot in de late uurtjes geduurd …