Nadat we onze koffers ingepakt hadden, konden we vertrekken naar Child Hospital. Daar zagen we kinderen die achtergelaten waren door hun ouders, en die dus in het ziekenhuis verbleven. De kinderen lagen in hun bed en mochten hun kamer niet verlaten. Er werkten veel vrijwilligers die hun best deden om het de kinderen zo aangenaam mogelijk te maken, maar in hoeverre dit mogelijk is binnen de muren van hun eigen kamer, is maar de vraag…
Het bezoek liet bij iedereen een diepe indruk na. Iedereen was er dan ook wat stil van toen het bezoek afgelopen was.
Om de gedachten wat te verzetten, gingen we er nog eentje drinken, om daarna de 2e grootste markt van Oradea onveilig te maken. Met een zak ‘krieken’ in de hand, schoten we uit de startblokken. Er was een overvloed aan kleren, groenten, fruit,…waarbij iedereen door
elkaar roept en loopt, kortom het was daar een drukte van jewelste. Na een gans kraampje van honing opgekocht te hebben, was het tijd om terug te keren naar het CCF om een boterhammetje te eten. Hierna zijn we vertrokken met enkele leden van het CCF en Patrick en Lutgarde om op een kleine verrassingsreis te vertrekken.Eerst hielden we halt bij een oud kerkje bovenop een heuvel, waar 
een gids ons wat meer vertelde over de geschiedenis van het kerkje. Toen we buiten kwamen, was het nog steeds volop aan het regenen.
Daarna reden we verder en kwamen we uit op een prachtig domein met een bos en een meer. Toen we aan tafel gingen, was het tijd voor de nodige (soms wel emotionele) speeches en uitwisseling van cadeautjes. Ook werd er nog met allen een quiz gespeeld over het CCF. Dan konden we onze buikjes vullen met
een lekkere, uitgebreide maaltijd.
Om het eten wat te doen zakken, besloten we om een ‘kleine’ wandeling te maken. Wat een kleine wandeling moest zijn, mondde algauw uit tot een survivaltocht waarbij we grote boomstronken, takken, moerassen ed. trachtten te ontwijken. Maar met behulp van onze doodgeverfde survival-expert Wouter L. en de leidende hond, kwamen we terug veilig aan op onze bestemming. Hier kwamen we tot de vaststelling dat het niet nodig was om door de
moerassen te stappen, aangezien er wat verder een brug stond om over te lopen…
Om wat te bekomen, leerden de Roemenen ons een typisch Roemeense gewoonte kennen. Bij de gezellige babbel en een biertje, kwamen de zonnebloempitten boven. Toen onze zak pitten op was en naarmate sommigen begonnen te knikkebollen, besloten we om terug huiswaarts te gaan.
Tijdens de busrit had Tine echter plots door dat het nog maar 11u45 was en besloot ze, samen met nog enkele anderen, om nog eventjes te gaan shaken.
Daarna kon iedereen uitgeput, maar tevreden onder de wol kruipen.
een gids ons wat meer vertelde over de geschiedenis van het kerkje. Toen we buiten kwamen, was het nog steeds volop aan het regenen.Daarna reden we verder en kwamen we uit op een prachtig domein met een bos en een meer. Toen we aan tafel gingen, was het tijd voor de nodige (soms wel emotionele) speeches en uitwisseling van cadeautjes. Ook werd er nog met allen een quiz gespeeld over het CCF. Dan konden we onze buikjes vullen met
een lekkere, uitgebreide maaltijd.Om het eten wat te doen zakken, besloten we om een ‘kleine’ wandeling te maken. Wat een kleine wandeling moest zijn, mondde algauw uit tot een survivaltocht waarbij we grote boomstronken, takken, moerassen ed. trachtten te ontwijken. Maar met behulp van onze doodgeverfde survival-expert Wouter L. en de leidende hond, kwamen we terug veilig aan op onze bestemming. Hier kwamen we tot de vaststelling dat het niet nodig was om door de
moerassen te stappen, aangezien er wat verder een brug stond om over te lopen…Om wat te bekomen, leerden de Roemenen ons een typisch Roemeense gewoonte kennen. Bij de gezellige babbel en een biertje, kwamen de zonnebloempitten boven. Toen onze zak pitten op was en naarmate sommigen begonnen te knikkebollen, besloten we om terug huiswaarts te gaan.
Tijdens de busrit had Tine echter plots door dat het nog maar 11u45 was en besloot ze, samen met nog enkele anderen, om nog eventjes te gaan shaken.
Daarna kon iedereen uitgeput, maar tevreden onder de wol kruipen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten