Ilse, kroop iedereen in het busje om na enkele ogenblikken weer de schaapjes te tellen.Wouter D. reed goed door om dan ’s middags te stoppen in het stadje Melk . We moesten wat gas geven, want onze gps liet ons soms in de steek. Hierdoor ontdekten we wel een nieuwe autosnelweg!
Éénmaal in Melk aangekomen, werden we verwelkomt door een
fikse regenbui, maar …’t ging opklaren. En inderdaad, het klaarde op en we konden genieten van het gezellige dorpje. We vulden onze magen met een soepje en een croque, terwijl we onze observatietechnieken bovenhaalden om de bruid te zoeken tussen een feestelijke menigte Melkenaren.
De andere Wouter nam na de middagpauze het stuur over om gas te geven tot we aankwamen aan ons hotel in Regensburg. Daar genoten we van een lekkere maaltijd, speelden we samen een gezelschapsspelletje genaamd ‘Boomo’ en om de dag te beëindigen voerden we nog een hevig gesprek over het opvoeder zijn. Na een tijdje stond iedereen echter te popelen om zijn bedje in de duiken. Het duurde dan ook niet lang vooraleer we de daad bij het woord voegden en effectief om 23u het gezelschap van ons bed op zochten.
Op zondag was onze laatste dag aangebroken! Slechts 1 nadeel: niemand wilde echt naar huis… We vonden allen dat de reis zo goed was meegevallen, dat iedereen liever nog een week langer was gebleven om te ontdekken wat Roemenië nog allemaal te bieden heeft.
Gelukkig dacht ons busje daar ook zo over, en zorgde hij ervoor dat we
nog een uur langer van onze reis samen konden genieten. Want na enkele kilometers afgelegd te hebben in de namiddag, weigerde het busje plotseling dienst. We konden nog net naar een tankstation rijden. En daar zaten we dan te wachten op de depaneur om ons te komen ‘redden’. In heuse ‘Sound of the Music’- stijl genoten we daar ook van ons middagmaal. Na slechts een uurtje was alles terug opgelost en konden we zonder
problemen verder rijden (met dank aan de sympathieke Duitse depaneur!). Iedereen was na de panne van het busje terug klaarwakker, en dus besloten we om uit volle borst mee te zingen met de Vlaamse hitjes die uit de CD-speler loeiden.Toen we de Belgische grens overreden, kwam de heimwee toch wat boven en keken we met z’n allen uit naar het weerzien van vrienden en familie.
Eenmaal aangekomen op IPSOC namen we dan ook eerst de tijd om bij te knuffelen. Maar vooraleer we de reis volledig konden afsluiten, moest het busje eerst nog een grondige poetsbeurt ondergaan. Na de cleaning-up, was het tijd om, toch wel met spijt in het hart, afscheid te nemen van de reis en van elkaar. En toch ook snel nog eens afspreken wanneer we op dinsdag zouden afspreken, want het werk zat er nog niet op … .
Iedereen mocht terug naar zijn huisje gaan want nu was de reis, jammer genoeg, definitief gedaan!
1 opmerking:
Ce frumos!
Een reactie posten