Eindelijk was het zover. De grote dag was aangebroken. Na weken lang afgeteld te hebben en hard te hebben gewerkt konden we eindelijk vertrekken. Het opstaan was voor iedereen pijnlijk vroeg, maar sommigen hadden er een wel héél korte nacht op zitten. Toch raakte iedereen op tijd in de luchthaven. We hadden van Wouter al verhalen gehoord over het versteken van bagage bij het toekomen in de luchthaven en we hoopten dat we daarvan gespaard zouden blijven. We begonnen met het wegen van de valiezen en hadden al vlug door dat ons hetzelfde te wachten stond. Gelukkig hadden sommigen nog wat plaats over in de valies waardoor er hier en daar nog wat kilo’s verdeeld konden worden. De euforie was groot toen het toegelaten aantal kilo’s bereikt werd. 
Na het wegen van de valiezen, konden we ons laten inchecken. Al onze bagage werd gecheckt en onderzocht, maar er werden geen spectaculaire dingen gevonden waardoor we zonder zorgen ons richting het vliegtuig konden begeven. Voor sommigen was het de eerste keer vliegen dus de spanning begon op te lopen. We zagen ons vliegtuig al van ver blinken, al konden we er moeilijk naast kijken gezien het flashy roze was. We stapten op ons trendy vliegtuig en wachtten vol spanning af tot we zouden opstijgen. We leken wel op een kermisattractie te zitten gezien de gilletjes die geslaakt werden, maar ondanks de vele blikken die we toegeworpen kregen slaagde iedereen erin te blijven ademen. Sommigen deden nog een dutje terwijl anderen een praatje maakten. Er klonk applaus toen we veilig geland waren.
We moesten nog even wachten voor de taxi’s ons kwamen ophalen dus besloten we nog een hapje te eten. Even hielden we ons hart vast toen onze bankkaart niet leek te werken, maar uiteindelijk lukte het ons toch iets te bemachtigen. Iets later dan gepland kwamen de taxichauffeurs ons ophalen. We verdeelden ons over de taxi’s en waren benieuwd hoe onze logeerplaats eruit zou zien. Al snel werd duidelijk dat de Roemeense rijstijl net iets gewaagder is dan de Belgische. Snelheidsbeperkingen lijken ze hier niet echt te kennen en verkeersregels worden hier ook geregeld over het hoofd gezien. En wij die dachten dat Ann “schurdig” reed…(of lag dat aan het landschap van Dranouter? ;) Zotte chauffeurs of niet, uiteindelijk bereikten we wel onze bestemming waardoor iedereen opgelucht was.
Szabi en Judit stonden ons al op te wachten toen we aankwamen en nadat we kort kennis gemaakt hebben, werden onze kamers getoond. We konden zeker en vast niet klagen en waren aangenaam verrast toen we zagen hoe onze kamers eruit zagen. Na ons geïnstalleerd te hebben, besloten we op zoek te gaan naar een hapje om te eten. Marc kende een goed restaurant dus schoven we onze voetjes onder tafel. De maagjes grolden na een lange dag dus het zou zeker smaken. Na de menukaart ontcijferd te hebben, konden we bestellen. Nadat we onze buikjes gevuld hadden, besloten we nog een avondwandeling te maken. We verkenden de buurt en ontdekten een mooi park waar we plots ook muziek hoorden. We zagen een groepje muzikanten en gingen wat dichterbij gaan kijken. Ze nodigden ons direct uit om bij hen te komen zitten en daarover hoefden we niet lang na te denken.
Na kort kennis gemaakt te hebben, bleek het een groep gelovige jongeren te zijn. Erg veel konden we dus niet met hen meezingen, maar brabbelen en neuriën lukten nog net. Toen ze vroegen of wij geen liedjes kenden, schudden we iets uit onze mouw en klonken enkele Samsondeuntjes. We probeerden hen nog te overtuigen dat het liedje van Guus Meeuwis: “Het is een nacht”, ook over God ging, maar niettegenstaande we een zekere overtuiging uitstraalden bij het zingen van dit liedje, hadden we al vlug door dat dit toch wat beneden hun niveau was dus lieten we het terug aan hen over. We genoten enorm van hun gezangen en het was een super gezellige avond om onze eerste dag af te sluiten. We werden net niet bekeerd, maar het waren best vriendelijke en warme jongeren. May Jesus be with us during this week and everything will be fine. Ons toch iets teveel laten beïnvloeden door hen? Hoog tijd om ons bedje in te kruipen. Moe maar voldaan kropen we onder de wol.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten