Dagboek donderdag 02/06

Time for day two. Het ontbijt was vandaag vroeger dan gewoonlijk aangezien we behoorlijk vroeg in het CCF aanwezig moesten zijn. In combinatie met de late avond zorgde het vroege opstaan ervoor dat er toch een paar mottige kopjes aan de ontbijttafel verschenen. Gelukkig vond iedereen vlug zijn juiste humeur en waren we er weer helemaal klaar voor om onze tweede vormingsdag te lijf te gaan. We vertrokken goed gezind richting het taxiplein waar we toevallig een oude bekende tegen kwamen. We ontmoetten de taxichauffeur van de dag ervoor en hij leek blij te zijn dat hij ons weer in zijn gezelschap had. Bij deze hebben we er nog een Roemeense vriend bij.
Mooi op tijd bereikten we onze bestemming. We stelden nog een paar dingen op punt voor we van start konden gaan. Het volk begon wat later opnieuw toe te komen waardoor onze tweede dag van start kon gaan. Na alweer een leuk opwarmertje met een heerlijke massage konden we met het echte werk van start gaan.

Het verliep vlotjes, maar sommige delen hadden we misschien wat kunnen inkorten aangezien we zagen dat de betrokkenheid een tikkeltje minder was dan de dag ervoor. Toen ze zelf terug actief aan de slag konden, merkten we dat ze weer bijna op het hoogtepunt van hun welbevinden en betrokkenheid waren en dat deed ons plezier.

Na een geslaagde voormiddag hielden we een lunchbreak. ’s Middags gingen we met ons laatste luik aan de slag. Ook dit verliep volledig volgens plan, met dank aan Dafina. Aan de hand van de filmpjes werd er druk gediscussieerd en overlegd met elkaar. Ze deden dit bovendien op een goede manier en haalden de juiste elementen aan dus we zagen dat het goed was. Wanneer ons laatste vormingsmoment erop zat, viel er een zware last van onze schouders.

We konden terugblikken op leuke trainingsdagen en toch wel zeggen dat we in de opzet van ons project geslaagd zijn. ’s Avonds werden we zoals afgesproken uitgenodigd voor een barbeque met het ganse team. De locatie ervan was nogal geheim dus we waren benieuwd waar we naartoe gingen. Toen we onze bestemming bereikt hadden, konden we bijna niet geloven dat dit de plaats was waar we moesten zijn. We leken opeens in een ander land te zitten toen we het idyllische landschap zagen. Het leek wel een sprookje.

Toen we op verkenning gingen op het domein en we een fotoshoot wilden houden bij het meer, kwamen enkele ganzen daar een stokje voor steken. Zij vonden ons gezelschap blijkbaar niet zo leuk aangezien ze besloten ons aan te vallen en naar ons te pikken. Van een fotoshoot kwam er dus niet veel in huis.

Toen we wat later aan tafel konden gaan, werden we overspoeld door heel wat lekkers en aten we onze buikjes rond. Na het eten werd er heel wat bijgepraat of een wandeling gemaakt. Daarna was het tijd om nog even samen te zitten met iedereen.

Het moment voor de speechen was aangebroken. Iedereen deed ontzettend zijn best en er werden heel wat mensen bedankt. Ook de docenten die jarenlang vanuit Ipsoc, deel hadden genomen aan projecten in Roemenië werden daar vernoemd en bedankt. Om de daad bij het woord te voegen, belde Dafina even later met Wouter, en aangezien Szabi op dat moment al zijn gitaar bij de hand had genomen, lieten we Wouter zingend- met het liedje “Woutertje, Woutertje” -voelen, dat hij toch ook een beetje in ons midden was.

Het deed iedereen plezier te zien dat iedereen dit project zo goed ervaren had. We leken wel een hechte familie te zijn. We kregen ook nog een mooie souvenir als aandenken. Een aandenken aan een onvergetelijke tijd. De terugrit was deze keer iets minder veilig dan anders aangezien er een nogal louche taxichauffeur leek te zijn die andere plannen leek te hebben dan ons naar huis te voeren. Gelukkig raakten we toch veilig en wel waar we moesten zijn en konden we uitgeput, maar met een goed gevoel gaan slapen. Noapte buna!