Dagboek dinsdag 31/05

Vandaag stonden er alweer heel wat bezoeken op ons programma. Gisteren was Judit onze gids en vandaag was het Claudia van de universiteit in Oradea die ons gezelschap hield gedurende de verschillende bezoeken.
Als eerste gingen we op bezoek bij een soort OCMW. In Roemenië, het ASCO genoemd. We werden verwelkomd door een vriendelijke dame die ons een korte uitleg gaf over met welke doelgroepen ze werkten. Aangezien een rondleiding door de verschillende bureaus niet echt zinvol was, maakten we nog enkele vergelijkingen tussen België en Roemenië. Oa: ivm de sociale zekerheid, loon , veiligheid, moederschapsverlof, enz. Er waren veel gelijkenissen, maar er waren toch ook wel enkele verschillen.
Toen het bezoek erop zat, maakten we een korte wandeling naar onze volgende bestemming. Deze keer was het een dagcentrum voor kansarme kinderen. We namen plaats in een klein klasje en luisterden naar de uitleg van de vrouw die ons te woord stond. Het viel ons op dat het een behoorlijk klein gebouw was voor de vele kinderen die er over de vloer kwamen. De coördinator had gedurende de laatste 3 jaren maximum 2 dagen na elkaar verlof genomen en moest heel veel energie spenderen in haar zoektocht naar nieuwe fondsen.
Na dit bezoek werden we verwacht in een andere voorziening. Daar kregen we een boeiende uiteenzetting over de Roma-zigeuners. Ze werden positiever in beeld gebracht dan tijdens de uiteenzetting die we in Dranouter te horen gekregen hadden. Onze gastvrouw regelde zelfs een ontmoeting met de Roma zigeuners.
Dit was een kans die we niet wilden laten liggen. We grepen ze met beide handen aan omdat het ons wel een unieke ervaring leek, maar er hadden er toch een beetje een dubbel gevoel bij. We vreesden dat deze mensen ons nogal argwanend zouden bekijken. Toch wilden we het proberen.

We besloten het te combineren met onze uitstap naar Surduc later op de avond aangezien we daar toch moesten passeren. Na deze voorziening mochten we nog heel vlug een kijkje gaan nemen in de Universiteit waar Claudia werkt. Aangezien het ondertussen al behoorlijk laat geworden was, werd het een nogal kort bezoek. We probeerden nog vlug een snelle hap te regelen voor we naar Surduc vertrokken. We probeerden het gloednieuwe restaurant, door ons “de koe” genoemd. Een plek waar men ontzettend creatief heeft nagedacht over decoratie van het interieur met een voorliefde voor waardeloze, oude en gekke materialen.

Helaas heeft de buschauffeur even op ons moeten wachten aangezien we maar erg laat een plekje gevonden hadden om iets te eten. Na ons wat opgejaagd te hebben, konden we iets later dan gepland dan toch vertrekken. Toen we met het busje door de velden reden, werd het al snel duidelijk dat we de andere kant van Roemenië zouden ontdekken.

Het was toch een groot verschil met de stad waar we verbleven. Zoals gepland stopten we onderweg bij het Roma-dorpje. De mensen waren relatief vriendelijk en ook de kindjes waren heel erg nieuwsgierig. We probeerden contact met hen te maken en werden hierbij geholpen door de contactpersoon van de voorziening en de priester.
Die mensen hebben duidelijk een andere manier dan leven dan wij, maar toch zal het een moment zijn dat ons nog zeker lang bij zal blijven.

Na deze korte ontmoeting reden we verder richting Surduc. Toen we daar aankwamen, dronken we eerst iets in de plaatselijke bar (tevens ook het enige café-winkel) waarna we een wandeling maakten door het prachtige landschap. Marc had in de loop van de jaren heel wat mensen leren kennen die hij graag een bezoekje wou brengen dus hielden we hier en daar even halt. We ontmoetten er een oud vrouwtje waar Ann ter plekke verliefd op werd.

Het hoogtepunt beleefden we bij de man waar we Palenca mochten proeven. Het was straf spul waar we direct ontzettend warm van kregen. Hoewel dat eigenlijk nergens voor nodig was gezien de warme temperaturen van de voorbije dagen. We kregen met moeite onze glaasjes uit dus werden de planten met wat drank besproeid. Ook het inzetten van de wave zorgde ervoor dat de glaasjes plots leeg waren. Erg subtiel was het niet van ons, maar op die manier hoefden we onze keel niet verder te verbranden. Na een innige omhelzing met de oude man ter plaatse die ontzettend blij leek te zijn met onze komst, vervolgden we onze weg richting het kerkje.

Het kerkje wordt al jaren niet meer gebruikt, maar we hadden een prachtig uitzicht over de velden. De wind zorgde voor nog wat extra sfeer waardoor de tijd even stil leek te staan. Dit gevoel deed wel deugd na onze behoorlijk drukke en hectische voorbije weken en dagen. Na een minuutje stilte besloten we terug naar ons busje te vertrekken, de chauffeur had immers al lang genoeg op ons moeten wachten vandaag. Gelukkig hadden we nog mercitjes mee om het goed te maken. Toen we terug op onze verblijfplaats in Oradea aankwamen sloten we dag af met een late picknick waarna iedereen vroeg ging slapen. De vermoeidheid begon door te wegen en we wilden fris zijn voor onze grote dag morgen. We kropen allemaal vroeg onder de wol zodat we de volgende dag in form zouden zijn.