Vandaag stonden er heel wat bezoeken op ons programma. Na een goede nacht en een lekker ontbijt konden we er tegenaan. Judit, de coördinator van het CCF ( de dienst waar we onze vorming zouden gaan geven ) was vandaag onze gids en tolk. Als eerste stond een bezoek aan ‘Cheppe doi’ op ons programma. Dit is een grote voorziening voor jongeren met een moeilijke thuissituatie. Er verblijven een 60-tal kinderen. We kregen een korte rondleiding en maakten ook kennis met een opvoedster. Zij voorziet activiteiten voor de kinderen. Eén van haar specialiteiten is het maken van origamivogels uit papier. Ze toonde ons de techniek en we waren verbaasd dat je van kleine stukjes papier zo’n mooie dingen kon maken.
Daarna gingen we op bezoek bij Szabi in de kindergarten voor kinderen met een beperking. Hij gaf ons een zeer duidelijke uiteenzetting over de geschiedenis die de voorziening al meegemaakt heeft. Daarna kregen we ook nog een rondleiding door het gebouw. We zagen heel wat nuttige voorbeelden die tijdens onze uiteenzetting van pas konden komen. Vervolgens brachten we een bezoekje aan het maternal center. Ook hier kregen we eerst een korte uitleg, gevolgd door een kleine rondleiding. We vonden het best een groot gebouw en hadden gedacht dat er meer moeders terecht zouden kunnen met hun kinderen.
Om de voormiddag af te sluiten hadden we eigenlijk het minst aangename bezoek. We gingen op bezoek in een “emergency center for streetchildren”. De jongeren zaten in een soort kelder en er hing niet bepaald een aangename sfeer toen we binnenkwamen. Het was er ook heel erg donker waardoor we ons niet helemaal op ons gemak voelden. We werden naar een lokaal gebracht waar we in zetels mochten plaats nemen. Enkele jongeren zaten in het midden van het lokaal waardoor het wel leek alsof ze in een dierentuin zaten en wij hen kwamen bezichtigen. Bovendien kreeg het gesprek een rare wending toen de opvoeders ons vragen begonnen te stellen over hoe het er in België aan toe ging. Er werden heel wat termen gebruikt die de jongeren eigenlijk beter niet had kunnen horen want erg respectvol moet het voor hen niet over gekomen zijn. We probeerden de jongeren even in het gesprek te betrekken door naar hun toekomstplannen te vragen, maar erg lang duurde dit niet. De opvoeders namen het opnieuw over en wilden graag met ons discussiëren. Het gesprek verliep echter opnieuw niet op een gepaste manier waardoor we het gesprek probeerden te beëindigen voor het uit de hand liep. Iedereen was behoorlijk onder de indruk van het bezoek en had nood aan een middagpauze. We waren echter al onze planning al een beetje uit het oog verloren waardoor we jammer genoeg niet erg veel tijd meer hadden om ergens op ons gemak iets te gaan eten.
Judit besliste om voor ons pizza’s te bestellen die we dan in het CCF konden opeten. We lieten opnieuw taxi’s komen en waren benieuwd hoe het CCF eruit zou zien. We hadden er al veel over gehoord, maar nu zouden we eindelijk de mensen ontmoeten en zien waar we onze vorming zouden geven.
Daarna gingen we op bezoek bij Szabi in de kindergarten voor kinderen met een beperking. Hij gaf ons een zeer duidelijke uiteenzetting over de geschiedenis die de voorziening al meegemaakt heeft. Daarna kregen we ook nog een rondleiding door het gebouw. We zagen heel wat nuttige voorbeelden die tijdens onze uiteenzetting van pas konden komen. Vervolgens brachten we een bezoekje aan het maternal center. Ook hier kregen we eerst een korte uitleg, gevolgd door een kleine rondleiding. We vonden het best een groot gebouw en hadden gedacht dat er meer moeders terecht zouden kunnen met hun kinderen.
Om de voormiddag af te sluiten hadden we eigenlijk het minst aangename bezoek. We gingen op bezoek in een “emergency center for streetchildren”. De jongeren zaten in een soort kelder en er hing niet bepaald een aangename sfeer toen we binnenkwamen. Het was er ook heel erg donker waardoor we ons niet helemaal op ons gemak voelden. We werden naar een lokaal gebracht waar we in zetels mochten plaats nemen. Enkele jongeren zaten in het midden van het lokaal waardoor het wel leek alsof ze in een dierentuin zaten en wij hen kwamen bezichtigen. Bovendien kreeg het gesprek een rare wending toen de opvoeders ons vragen begonnen te stellen over hoe het er in België aan toe ging. Er werden heel wat termen gebruikt die de jongeren eigenlijk beter niet had kunnen horen want erg respectvol moet het voor hen niet over gekomen zijn. We probeerden de jongeren even in het gesprek te betrekken door naar hun toekomstplannen te vragen, maar erg lang duurde dit niet. De opvoeders namen het opnieuw over en wilden graag met ons discussiëren. Het gesprek verliep echter opnieuw niet op een gepaste manier waardoor we het gesprek probeerden te beëindigen voor het uit de hand liep. Iedereen was behoorlijk onder de indruk van het bezoek en had nood aan een middagpauze. We waren echter al onze planning al een beetje uit het oog verloren waardoor we jammer genoeg niet erg veel tijd meer hadden om ergens op ons gemak iets te gaan eten.
Judit besliste om voor ons pizza’s te bestellen die we dan in het CCF konden opeten. We lieten opnieuw taxi’s komen en waren benieuwd hoe het CCF eruit zou zien. We hadden er al veel over gehoord, maar nu zouden we eindelijk de mensen ontmoeten en zien waar we onze vorming zouden geven.
Het gebouw was indrukwekkend. Zeker omdat het contrast met de vorige voorziening enorm groot was. We waren behoorlijk onder de indruk en hadden het ons niet zo chique voorgesteld. Dafina was blij ons te zien en nadat ze ons verwelkomd had, gaf ze ons een rondleiding door het gebouw gevolgd door een uitleg over de werking van de organisatie. ’s Avonds besloten we te picknicken in het park. 
Het was een best vermoeiende dag geweest dus we hadden wel wat rust verdiend. We koppelden het aangename aan het minder aangename en zetten ons in het gras wat kaartjes te knippen. Daarna konden we genieten van een lekkere picknick ( met uitzondering van Lien, die zich wat “ziekjes” voelde en ons picknickterrein onveilig maakte). Later op de avond gingen we iets drinken in een binnentuin. Erg spectaculair was het er niet, en de super vettige worst waar Marc ons mee trakteerde, viel niet bij iedereen in de smaak. We werden er ook redelijk vroeg buiten gekeken waardoor we nog naar een ander plaatsje op zoek gingen. Onderweg kwamen we een fontein tegen die onze aandacht trok. Het kleine kind in ons kwam naar boven en we lieten ons helemaal gaan. Het elkaar uitdagen liep misschien wat uit de hand aangezien er uiteindelijk toch drie mensen wel erg nat waren. Gelukkig was het een zwoele avond. Toen we nog wat verder liepen, kwamen we per toeval uit bij een romantisch plekje waar we nog een slaapmutsje dronken. Na een drukke dag konden we alweer met een goed gevoel onder de wol kruipen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten