De laatste loodjes wegen het zwaarst!

Bunặ ziua!

Onze laatste week van de bachelorproef is aangebroken! Het gezegde ‘de laatste loodjes wegen het zwaarst’ is ook bij ons van toepassing, maar zoals het onze groep typeert, blijven we er steeds met volle moed en een hoop enthousiasme voor gaan.

Dinsdag sloegen we de handen in elkaar en zijn we begonnen met de afwerking van het eindproduct en het eindrapport. Iedereen was verantwoordelijk voor een taak, waardoor het vele werk vlotter kon verlopen.

Op vlak van computers zijn we 7 hopeloze vrouwen en zijn daarom te rade gegaan bij Simon Vanherweghe (multimediacel). Hij heeft ons in de loop van woensdagmiddag geholpen om de filmpjes (over welbevinden en betrokkenheid bij kinderen in België) te branden op een cd-rom, die we nadien kunnen afgeven aan VZW Oradea, Provincie West-Vlaanderen, Wouter Leplae en enkele andere personen.

Woensdagvoormiddag hebben Bea en onze docente Ann samen gezeten om de financiën van het hele project te bespreken en op een correcte manier te noteren.

Vandaag hebben we ook de uitnodigingen verstuurd voor onze laatste bijeenkomst waarbij onze projectindieners, docenten en Erasmusstudenten Anneke&Ellen, aanwezig zullen zijn. We hebben ervoor gekozen om een afscheidsetentje te organiseren, waar iedereen de gelegenheid zal krijgen om elkaar te evalueren, leuke herinneringen aan te kaarten en afscheid van elkaar te nemen.Dit afscheidsetentje gaat door op dinsdag 21 juni vanaf 18u30 in Bistro Bellino.

Deze voormiddag zijn we ook naar de try-out van de bachelorproef van ‘Spermalie’ gaan kijken. We hadden beslist om elk individueel iemand te observeren, zodat ook zij, net zoals bij onze try-out, voldoende individuele feedback konden ontvangen. We waren allen heel enthousiast over de dvd die zij hebben gemaakt en waren vol lof over de manier waarop zij hun presentatie hebben gebracht.

Er wordt niet enkel heel wat werk verricht tijdens de vergaderingen, maar ook daarbuiten zijn we steeds druk in de weer. Zo hebben we allemaal de opdracht gekregen om een persoonlijke- en een creatieve reflectie neer te schrijven. Daarnaast moesten we ook nog het evaluatie-instrument voor de eindevaluatie, met daarin de quotering en feedback voor alle groepsleden, invullen.Een hoop werk dus!

Donderdag is onze deadline om alle documenten af te hebben en hiermee naar de drukker te gaan. Ook hier en daar moeten er nog praktische zaken afgehandeld worden.

Vrijdag staat onze eindevaluatie op het programma. ’s Morgens (9u) willen we onszelf belonen met een heerlijk ontbijt om er daarna voor de allerlaatste keer in te vliegen. De bedoeling is om iedereen individueel te bespreken, zodat onze docente een nog duidelijker beeld kan krijgen over elk groepslid.

Vanaf dan staat er nog één zware opdracht op ons te wachten, namelijk de examens en de paperverdediging.

Bedankt aan alle mensen die aan ons project hebben meegewerkt én alle bloglezers!

La Revedere!

Annelies, Bea, Cloë, Frie, Lies, Lien en Tine

Back in Belgium, back to reality

Het is niet gelogen als we jullie zeggen dat we afgezien hebben deze week. Het kostte ons heel wat moeite om terug in gang te schieten. Maandag hadden we een dagje vrijaf genomen, we hadden immers zeven dagen samen geleefd in Roemenië. Één dagje elkaar niet zien en even op onze plooi komen, deed wonderen. Toch zat de vermoeidheid deze week in ons lijf, maar de werkdruk begon weer te pieken…

Dinsdag hielp Ann ons met ons ‘TO DO’ lijstje zodat we snel zagen hoe groot onze berg werk nog was. We telden de dagen af en beseften dat we elke dag broodnodig zouden hebben… We maakten een duidelijke taakverdeling en gingen met z’n allen van start.

Zowel woensdag als donderdag zetten we alles op alles om aan ons eindrapport en eindverslag te werken.

Vrijdag hebben we extra aandacht besteed aan de onderdelen waar we elkaar in konden helpen.

Tine, Cloë en Ann waren vrijdagmiddag aanwezig op het laatste overlegmoment. Hier werden aanpakken en resultaten besproken van de eindpresentaties en we hielden een uitgebreide evaluatie over de bachelorproef. We hebben ook kort de afscheidsbarbecue en het weekend in de Gavers voor de derdejaarsstudenten besproken.

Na het overlegmoment zaten we even samen met Ann en hielden een groepsgevoel-gesprek. We konden opnieuw heel open zijn tegen elkaar en zijn er ons van bewust dat we al heel wat werk hebben verricht. Volgende week een laatste duwtje en daarna is het einde wel heel nabij!

Niet alleen wij lopen op het einde van onze krachten, maar ook de laptop van Frie kon het vele werk niet meer aan. Wij betreuren het hele gebeuren en hopen op een spoedig herstel, zonder blijvende schade.

Een deugddoend weekend kan hopelijk wonderen verrichten!

Dagboek zaterdag 04/06 en zondag 05/06

Onze laatste dag was aangebroken. Vandaag werd er in pyjama ontbeten door sommigen. Dat komt ervan als je ’s avonds uitgaat, het opstaan de volgende dag is des te pijnlijker. Vandaag stond onze trip naar de thermen in Bai Felix op het programma. Cloë kon jammer genoeg niet mee want ze voelde zich te ziek en het was ontzettend warm. Zij bleef samen met Ann in Oradea. De rest van het gezelschap ging met Anneke en Ellen naar het zwemparadijs.

Gelukkig was de zon vandaag wel van de partij, we hadden er dus goed aan gedaan dit een dagje uit te stellen. Toen we daar toekwamen konden we onze ogen bijna niet geloven. Het was werkelijk prachtig. We hadden even het gevoel dat we in een zonnig vakantieoord waren ipv Roemenië. We genoten mateloos van het warme water ( jawel ! ) ,de blakende zon, met enkele roodhuiden als gevolg. Dat komt ervan als je te koppig bent je in te smeren... ’s Avonds kraakten we nog een fles wijn in het park en kwamen Dafina met haar vriend en Judit ons gezelschap houden. Het was zelfgemaakte landwijn die we hadden gekregen van Patrick en Lutgarde.

Het was ontzettend gezellig om op die manier afscheid van hen te nemen. Daarna werden we nog getrakteerd door Anneke en Ellen om onze prachtige week met hen af te sluiten. Ze zouden ons best missen als we weg waren en wij hen ook natuurlijk. Onze afscheidsdrink was net iets te gezellig want plots was het wel erg laat en onze valiezen moesten nog gemaakt worden. Het werd dus even stressen om onze kamer (die in de loop van de week een behoorlijk stort geworden was) op tijd opgeruimd te krijgen.


Uiteindelijk raakten we net op tijd klaar waardoor onze taxichauffeur gelukkig niet al te lang op ons moest wachten. In het busje werd er een dutje gedaan nadat we een nachtje hadden moeten “doorsteken” in afwachting van onze terugreis.

We kwamen behoorlijk mottig toe op de luchthaven en aten nog een klein ontbijt voor we op het vliegtuig stapten. Niet alle restjes werden opgegeten, maar die zouden we op het vliegtuig smokkelen. We konden het bijna niet geloven dat onze week er al op zat. De week is echt voorbij gevlogen. Na een nogal harde landing kwamen we veilig en wel in ons belgenlandje aan waar de mama’s en papa’s ons stonden op te wachten. Iedereen was doodmoe, maar genoten hebben we. Het was een onvergetelijke ervaring.

Dagboek vrijdag 03/06

Vandaag was onze eerste vrije dag. Na de voorbije dagen hard gewerkt te hebben en steeds de klok in de gaten gehouden te hebben, konden we het vanaf vandaag wat rustiger aan doen. We konden gelukkig wat later ontbijten dan de vorige dag, al was het aantal mottige kopjes toch hetzelfde. Patrick zou ons om 10u staan opwachten om een orthodox klooster te gaan bezoeken. Hij zou vandaag een beetje onze gids zijn. Wouter had ons voor het vertrek al verteld dat het klooster zeker de moeite waard was om te bezoeken en toen we daar toekwamen begrepen we ook waarom.

De daken van de verschillende torentjes leken wel van zilver en bovendien blonken ze allemaal nog eens mooi in de zon. We wisten al dat Patrick boeiend kon vertellen en vandaag bevestigde hij dit nog eens. Hij wist allerlei interessante weetjes en historische feiten over het klooster en de orthodoxe godsdienst te vertellen. Ook al waren we dan erg moe, iedereen luisterde geboeid naar hem.

Na dit bezoek gingen we een hapje eten. Daarna moesten we beslissen wat we ’s middags zouden gaan doen. Er waren twee mogelijkheden. Ofwel konden we een natuurwandeling gaan maken ofwel konden we een dagje luieren bij Bai Felix. Het weer zag er niet te goed uit dus werd het zwembad een dagje opgeschoven. De weersvoorspellingen voor de dag erna zagen er immers beter uit. Aangezien het middageten lang op zich liet wachten, viel onze natuurwandeling ook in het water. Om daar te raken moesten we immers de trein nemen en die zouden we niet meer halen. Bovendien zag het er nog altijd regenachtig uit en dan was zo’n natuurwandeling ook niet zo’n goed idee. We moesten dus op zoek naar een alternatief.

Er werd beslist om eens een bezoekje te gaan brengen aan de overdekte markt. We dachten dat dit wel eens de moeite waard zou zijn. Erg spectaculair was het echter niet, maar we hadden het toch eens gezien. Dafina had ondertussen Anneke gecontacteerd en zij wou ons ook nog iets laten zien. Ze kwam ons bij de overdekte markt oppikken en toonde ons nog de kathedraal met een mooi park naast.
Daarna begon de vermoeidheid enorm door te wegen. We besloten terug te gaan en in de hoofdstraat misschien nog wat winkeltjes te bezichtigen. Voor we dit deden, kwamen we een ijssalon tegen. We (met inbegrip van onze meisjes met darmklachten ) konden de verleiding niet langer weerstaan en ploften ons neer op de stoeltjes. Iedereen was uitgeteld.

Na ons lekker ijsje verorberd te hebben, liepen we het souvenirwinkeltje binnen en kochten enkelen onder ons nog een mooi aandenken aan onze reis. Daarna was het tijd om echt te relaxen. Sommigen zochten hun bedje op om een dutje te doen en anderen gingen in het gras aan het water liggen om tot rust te komen. Hier hadden we lang naar verlangd. Eindelijk eens lekker lui niks doen.

Wat later op de avond kwamen we opnieuw samen om een hapje te gaan eten. Deze keer combineerden we het eten met supporteren voor de voetbalmatch Roemenië tegen Bosnië Herzegovina en na afloop van de eerste helft kregen we Annelies bijna niet meer mee .
Na wat getwijfel en ondanks de vermoeidheid werd er toch beslist om nog een stapje te gaan zetten met enkele van onze Roemeense vrienden. Cloë kon ons jammer genoeg niet vergezellen omdat maag en darmen protesteerden.
Een paar teamleden van het CCF hadden de dag ervoor al gevraagd of we zin hadden om eens samen met hen uit te gaan dus dat voorstel konden we moeilijk weigeren. We gingen er graag op in en Andrea nam ons mee naar een leuk plekje. Het werd een heel gezellige en leuke avond waarop zelfs de verborgen danstalenten van sommigen naar boven kwamen. Daardoor lagen we ook wat later dan gepland in ons bedje, maar we hadden deze avond meer dan verdiend. Morgen stond er een nieuwe rustdag op het programma dus we konden het ons wel permitteren om moetjes te zijn. Slaapwel!

Dagboek donderdag 02/06

Time for day two. Het ontbijt was vandaag vroeger dan gewoonlijk aangezien we behoorlijk vroeg in het CCF aanwezig moesten zijn. In combinatie met de late avond zorgde het vroege opstaan ervoor dat er toch een paar mottige kopjes aan de ontbijttafel verschenen. Gelukkig vond iedereen vlug zijn juiste humeur en waren we er weer helemaal klaar voor om onze tweede vormingsdag te lijf te gaan. We vertrokken goed gezind richting het taxiplein waar we toevallig een oude bekende tegen kwamen. We ontmoetten de taxichauffeur van de dag ervoor en hij leek blij te zijn dat hij ons weer in zijn gezelschap had. Bij deze hebben we er nog een Roemeense vriend bij.
Mooi op tijd bereikten we onze bestemming. We stelden nog een paar dingen op punt voor we van start konden gaan. Het volk begon wat later opnieuw toe te komen waardoor onze tweede dag van start kon gaan. Na alweer een leuk opwarmertje met een heerlijke massage konden we met het echte werk van start gaan.

Het verliep vlotjes, maar sommige delen hadden we misschien wat kunnen inkorten aangezien we zagen dat de betrokkenheid een tikkeltje minder was dan de dag ervoor. Toen ze zelf terug actief aan de slag konden, merkten we dat ze weer bijna op het hoogtepunt van hun welbevinden en betrokkenheid waren en dat deed ons plezier.

Na een geslaagde voormiddag hielden we een lunchbreak. ’s Middags gingen we met ons laatste luik aan de slag. Ook dit verliep volledig volgens plan, met dank aan Dafina. Aan de hand van de filmpjes werd er druk gediscussieerd en overlegd met elkaar. Ze deden dit bovendien op een goede manier en haalden de juiste elementen aan dus we zagen dat het goed was. Wanneer ons laatste vormingsmoment erop zat, viel er een zware last van onze schouders.

We konden terugblikken op leuke trainingsdagen en toch wel zeggen dat we in de opzet van ons project geslaagd zijn. ’s Avonds werden we zoals afgesproken uitgenodigd voor een barbeque met het ganse team. De locatie ervan was nogal geheim dus we waren benieuwd waar we naartoe gingen. Toen we onze bestemming bereikt hadden, konden we bijna niet geloven dat dit de plaats was waar we moesten zijn. We leken opeens in een ander land te zitten toen we het idyllische landschap zagen. Het leek wel een sprookje.

Toen we op verkenning gingen op het domein en we een fotoshoot wilden houden bij het meer, kwamen enkele ganzen daar een stokje voor steken. Zij vonden ons gezelschap blijkbaar niet zo leuk aangezien ze besloten ons aan te vallen en naar ons te pikken. Van een fotoshoot kwam er dus niet veel in huis.

Toen we wat later aan tafel konden gaan, werden we overspoeld door heel wat lekkers en aten we onze buikjes rond. Na het eten werd er heel wat bijgepraat of een wandeling gemaakt. Daarna was het tijd om nog even samen te zitten met iedereen.

Het moment voor de speechen was aangebroken. Iedereen deed ontzettend zijn best en er werden heel wat mensen bedankt. Ook de docenten die jarenlang vanuit Ipsoc, deel hadden genomen aan projecten in Roemenië werden daar vernoemd en bedankt. Om de daad bij het woord te voegen, belde Dafina even later met Wouter, en aangezien Szabi op dat moment al zijn gitaar bij de hand had genomen, lieten we Wouter zingend- met het liedje “Woutertje, Woutertje” -voelen, dat hij toch ook een beetje in ons midden was.

Het deed iedereen plezier te zien dat iedereen dit project zo goed ervaren had. We leken wel een hechte familie te zijn. We kregen ook nog een mooie souvenir als aandenken. Een aandenken aan een onvergetelijke tijd. De terugrit was deze keer iets minder veilig dan anders aangezien er een nogal louche taxichauffeur leek te zijn die andere plannen leek te hebben dan ons naar huis te voeren. Gelukkig raakten we toch veilig en wel waar we moesten zijn en konden we uitgeput, maar met een goed gevoel gaan slapen. Noapte buna!

Dagboek woensdag 01/06

Today was the big day. Vandaag stond onze eerste halve dag vorming op het programma. We hadden nog wat voorbereidend werk te doen dus besloten we op tijd te vertrekken richting CCF. Voor we vertrokken namen we eerst nog afscheid van Marc. Vanaf vandaag zouden we het zonder hem moeten doen. Ook al heeft hij veel voor ons gedaan, we waren ervan overtuigd dat we de komende dagen wel ons “vrouwtje” zouden kunnen staan. We zorgden nog voor een picknick voor ’s middags en namen de taxi richting CCF. In de voormiddag zetten we vanalles klaar en overliepen we onze tekst. De stress begon toe te nemen, maar het begon er steeds beter uit te zien. Na een snelle hap (het begon daar bijna een gewoonte te worden) was het grote moment aangebroken. Het volk begon toe te komen voor onze training dus we konden eraan beginnen. Na een leuk kennismakingsspel konden we van start gaan. In het begin was het wat zoeken en aftasten, maar de teamleden waren erg bereid om mee te werken wat ons een goed gevoel bezorgde. De stress viel van ons af en we slaagden erin om alles vlot te laten verlopen.

De begrippen betrokkenheid en welbevinden werden steeds duidelijker gedurende onze vorming waardoor ook wij een ontzettend goed welbevinden ervaarden en dit ook uitstraalden naar de groep. Al dat enthousiasme kwam ons project alleen maar ten goede.

Toen onze vorming erop zat, konden we terugblikken op een geslaagde namiddag. Het eerste deel hadden we al tot een goed einde weten te brengen en daar waren we enorm blij om.
’s Avonds dronken we nog een aperitiefje met Patrick en Lutgarde waarna we op zoek gingen naar een hapje om te eten.

Door het vele voorbereidingswerk voor de volgende dag werd het nog een late avond, maar we wilden onze tweede dag ook vlot laten verlopen. Na morgen zou er een grote last van onze schouders vallen en zat alles erop.

Dagboek dinsdag 31/05

Vandaag stonden er alweer heel wat bezoeken op ons programma. Gisteren was Judit onze gids en vandaag was het Claudia van de universiteit in Oradea die ons gezelschap hield gedurende de verschillende bezoeken.
Als eerste gingen we op bezoek bij een soort OCMW. In Roemenië, het ASCO genoemd. We werden verwelkomd door een vriendelijke dame die ons een korte uitleg gaf over met welke doelgroepen ze werkten. Aangezien een rondleiding door de verschillende bureaus niet echt zinvol was, maakten we nog enkele vergelijkingen tussen België en Roemenië. Oa: ivm de sociale zekerheid, loon , veiligheid, moederschapsverlof, enz. Er waren veel gelijkenissen, maar er waren toch ook wel enkele verschillen.
Toen het bezoek erop zat, maakten we een korte wandeling naar onze volgende bestemming. Deze keer was het een dagcentrum voor kansarme kinderen. We namen plaats in een klein klasje en luisterden naar de uitleg van de vrouw die ons te woord stond. Het viel ons op dat het een behoorlijk klein gebouw was voor de vele kinderen die er over de vloer kwamen. De coördinator had gedurende de laatste 3 jaren maximum 2 dagen na elkaar verlof genomen en moest heel veel energie spenderen in haar zoektocht naar nieuwe fondsen.
Na dit bezoek werden we verwacht in een andere voorziening. Daar kregen we een boeiende uiteenzetting over de Roma-zigeuners. Ze werden positiever in beeld gebracht dan tijdens de uiteenzetting die we in Dranouter te horen gekregen hadden. Onze gastvrouw regelde zelfs een ontmoeting met de Roma zigeuners.
Dit was een kans die we niet wilden laten liggen. We grepen ze met beide handen aan omdat het ons wel een unieke ervaring leek, maar er hadden er toch een beetje een dubbel gevoel bij. We vreesden dat deze mensen ons nogal argwanend zouden bekijken. Toch wilden we het proberen.

We besloten het te combineren met onze uitstap naar Surduc later op de avond aangezien we daar toch moesten passeren. Na deze voorziening mochten we nog heel vlug een kijkje gaan nemen in de Universiteit waar Claudia werkt. Aangezien het ondertussen al behoorlijk laat geworden was, werd het een nogal kort bezoek. We probeerden nog vlug een snelle hap te regelen voor we naar Surduc vertrokken. We probeerden het gloednieuwe restaurant, door ons “de koe” genoemd. Een plek waar men ontzettend creatief heeft nagedacht over decoratie van het interieur met een voorliefde voor waardeloze, oude en gekke materialen.

Helaas heeft de buschauffeur even op ons moeten wachten aangezien we maar erg laat een plekje gevonden hadden om iets te eten. Na ons wat opgejaagd te hebben, konden we iets later dan gepland dan toch vertrekken. Toen we met het busje door de velden reden, werd het al snel duidelijk dat we de andere kant van Roemenië zouden ontdekken.

Het was toch een groot verschil met de stad waar we verbleven. Zoals gepland stopten we onderweg bij het Roma-dorpje. De mensen waren relatief vriendelijk en ook de kindjes waren heel erg nieuwsgierig. We probeerden contact met hen te maken en werden hierbij geholpen door de contactpersoon van de voorziening en de priester.
Die mensen hebben duidelijk een andere manier dan leven dan wij, maar toch zal het een moment zijn dat ons nog zeker lang bij zal blijven.

Na deze korte ontmoeting reden we verder richting Surduc. Toen we daar aankwamen, dronken we eerst iets in de plaatselijke bar (tevens ook het enige café-winkel) waarna we een wandeling maakten door het prachtige landschap. Marc had in de loop van de jaren heel wat mensen leren kennen die hij graag een bezoekje wou brengen dus hielden we hier en daar even halt. We ontmoetten er een oud vrouwtje waar Ann ter plekke verliefd op werd.

Het hoogtepunt beleefden we bij de man waar we Palenca mochten proeven. Het was straf spul waar we direct ontzettend warm van kregen. Hoewel dat eigenlijk nergens voor nodig was gezien de warme temperaturen van de voorbije dagen. We kregen met moeite onze glaasjes uit dus werden de planten met wat drank besproeid. Ook het inzetten van de wave zorgde ervoor dat de glaasjes plots leeg waren. Erg subtiel was het niet van ons, maar op die manier hoefden we onze keel niet verder te verbranden. Na een innige omhelzing met de oude man ter plaatse die ontzettend blij leek te zijn met onze komst, vervolgden we onze weg richting het kerkje.

Het kerkje wordt al jaren niet meer gebruikt, maar we hadden een prachtig uitzicht over de velden. De wind zorgde voor nog wat extra sfeer waardoor de tijd even stil leek te staan. Dit gevoel deed wel deugd na onze behoorlijk drukke en hectische voorbije weken en dagen. Na een minuutje stilte besloten we terug naar ons busje te vertrekken, de chauffeur had immers al lang genoeg op ons moeten wachten vandaag. Gelukkig hadden we nog mercitjes mee om het goed te maken. Toen we terug op onze verblijfplaats in Oradea aankwamen sloten we dag af met een late picknick waarna iedereen vroeg ging slapen. De vermoeidheid begon door te wegen en we wilden fris zijn voor onze grote dag morgen. We kropen allemaal vroeg onder de wol zodat we de volgende dag in form zouden zijn.

Dagboek maandag 30/05

Vandaag stonden er heel wat bezoeken op ons programma. Na een goede nacht en een lekker ontbijt konden we er tegenaan. Judit, de coördinator van het CCF ( de dienst waar we onze vorming zouden gaan geven ) was vandaag onze gids en tolk. Als eerste stond een bezoek aan ‘Cheppe doi’ op ons programma. Dit is een grote voorziening voor jongeren met een moeilijke thuissituatie. Er verblijven een 60-tal kinderen. We kregen een korte rondleiding en maakten ook kennis met een opvoedster. Zij voorziet activiteiten voor de kinderen. Eén van haar specialiteiten is het maken van origamivogels uit papier. Ze toonde ons de techniek en we waren verbaasd dat je van kleine stukjes papier zo’n mooie dingen kon maken.


Daarna gingen we op bezoek bij Szabi in de kindergarten voor kinderen met een beperking. Hij gaf ons een zeer duidelijke uiteenzetting over de geschiedenis die de voorziening al meegemaakt heeft. Daarna kregen we ook nog een rondleiding door het gebouw. We zagen heel wat nuttige voorbeelden die tijdens onze uiteenzetting van pas konden komen. Vervolgens brachten we een bezoekje aan het maternal center. Ook hier kregen we eerst een korte uitleg, gevolgd door een kleine rondleiding. We vonden het best een groot gebouw en hadden gedacht dat er meer moeders terecht zouden kunnen met hun kinderen.
Om de voormiddag af te sluiten hadden we eigenlijk het minst aangename bezoek. We gingen op bezoek in een “emergency center for streetchildren”. De jongeren zaten in een soort kelder en er hing niet bepaald een aangename sfeer toen we binnenkwamen. Het was er ook heel erg donker waardoor we ons niet helemaal op ons gemak voelden. We werden naar een lokaal gebracht waar we in zetels mochten plaats nemen. Enkele jongeren zaten in het midden van het lokaal waardoor het wel leek alsof ze in een dierentuin zaten en wij hen kwamen bezichtigen. Bovendien kreeg het gesprek een rare wending toen de opvoeders ons vragen begonnen te stellen over hoe het er in België aan toe ging. Er werden heel wat termen gebruikt die de jongeren eigenlijk beter niet had kunnen horen want erg respectvol moet het voor hen niet over gekomen zijn. We probeerden de jongeren even in het gesprek te betrekken door naar hun toekomstplannen te vragen, maar erg lang duurde dit niet. De opvoeders namen het opnieuw over en wilden graag met ons discussiëren. Het gesprek verliep echter opnieuw niet op een gepaste manier waardoor we het gesprek probeerden te beëindigen voor het uit de hand liep. Iedereen was behoorlijk onder de indruk van het bezoek en had nood aan een middagpauze. We waren echter al onze planning al een beetje uit het oog verloren waardoor we jammer genoeg niet erg veel tijd meer hadden om ergens op ons gemak iets te gaan eten.
Judit besliste om voor ons pizza’s te bestellen die we dan in het CCF konden opeten. We lieten opnieuw taxi’s komen en waren benieuwd hoe het CCF eruit zou zien. We hadden er al veel over gehoord, maar nu zouden we eindelijk de mensen ontmoeten en zien waar we onze vorming zouden geven.

Het gebouw was indrukwekkend. Zeker omdat het contrast met de vorige voorziening enorm groot was. We waren behoorlijk onder de indruk en hadden het ons niet zo chique voorgesteld. Dafina was blij ons te zien en nadat ze ons verwelkomd had, gaf ze ons een rondleiding door het gebouw gevolgd door een uitleg over de werking van de organisatie. ’s Avonds besloten we te picknicken in het park.

Het was een best vermoeiende dag geweest dus we hadden wel wat rust verdiend. We koppelden het aangename aan het minder aangename en zetten ons in het gras wat kaartjes te knippen. Daarna konden we genieten van een lekkere picknick ( met uitzondering van Lien, die zich wat “ziekjes” voelde en ons picknickterrein onveilig maakte). Later op de avond gingen we iets drinken in een binnentuin. Erg spectaculair was het er niet, en de super vettige worst waar Marc ons mee trakteerde, viel niet bij iedereen in de smaak. We werden er ook redelijk vroeg buiten gekeken waardoor we nog naar een ander plaatsje op zoek gingen. Onderweg kwamen we een fontein tegen die onze aandacht trok. Het kleine kind in ons kwam naar boven en we lieten ons helemaal gaan. Het elkaar uitdagen liep misschien wat uit de hand aangezien er uiteindelijk toch drie mensen wel erg nat waren. Gelukkig was het een zwoele avond. Toen we nog wat verder liepen, kwamen we per toeval uit bij een romantisch plekje waar we nog een slaapmutsje dronken. Na een drukke dag konden we alweer met een goed gevoel onder de wol kruipen.

Dagboek zondag 29/05

Eindelijk was het zover. De grote dag was aangebroken. Na weken lang afgeteld te hebben en hard te hebben gewerkt konden we eindelijk vertrekken. Het opstaan was voor iedereen pijnlijk vroeg, maar sommigen hadden er een wel héél korte nacht op zitten. Toch raakte iedereen op tijd in de luchthaven. We hadden van Wouter al verhalen gehoord over het versteken van bagage bij het toekomen in de luchthaven en we hoopten dat we daarvan gespaard zouden blijven. We begonnen met het wegen van de valiezen en hadden al vlug door dat ons hetzelfde te wachten stond. Gelukkig hadden sommigen nog wat plaats over in de valies waardoor er hier en daar nog wat kilo’s verdeeld konden worden. De euforie was groot toen het toegelaten aantal kilo’s bereikt werd.

Na het wegen van de valiezen, konden we ons laten inchecken. Al onze bagage werd gecheckt en onderzocht, maar er werden geen spectaculaire dingen gevonden waardoor we zonder zorgen ons richting het vliegtuig konden begeven. Voor sommigen was het de eerste keer vliegen dus de spanning begon op te lopen. We zagen ons vliegtuig al van ver blinken, al konden we er moeilijk naast kijken gezien het flashy roze was. We stapten op ons trendy vliegtuig en wachtten vol spanning af tot we zouden opstijgen. We leken wel op een kermisattractie te zitten gezien de gilletjes die geslaakt werden, maar ondanks de vele blikken die we toegeworpen kregen slaagde iedereen erin te blijven ademen. Sommigen deden nog een dutje terwijl anderen een praatje maakten. Er klonk applaus toen we veilig geland waren.

We moesten nog even wachten voor de taxi’s ons kwamen ophalen dus besloten we nog een hapje te eten. Even hielden we ons hart vast toen onze bankkaart niet leek te werken, maar uiteindelijk lukte het ons toch iets te bemachtigen. Iets later dan gepland kwamen de taxichauffeurs ons ophalen. We verdeelden ons over de taxi’s en waren benieuwd hoe onze logeerplaats eruit zou zien. Al snel werd duidelijk dat de Roemeense rijstijl net iets gewaagder is dan de Belgische. Snelheidsbeperkingen lijken ze hier niet echt te kennen en verkeersregels worden hier ook geregeld over het hoofd gezien. En wij die dachten dat Ann “schurdig” reed…(of lag dat aan het landschap van Dranouter? ;) Zotte chauffeurs of niet, uiteindelijk bereikten we wel onze bestemming waardoor iedereen opgelucht was.

Szabi en Judit stonden ons al op te wachten toen we aankwamen en nadat we kort kennis gemaakt hebben, werden onze kamers getoond. We konden zeker en vast niet klagen en waren aangenaam verrast toen we zagen hoe onze kamers eruit zagen. Na ons geïnstalleerd te hebben, besloten we op zoek te gaan naar een hapje om te eten. Marc kende een goed restaurant dus schoven we onze voetjes onder tafel. De maagjes grolden na een lange dag dus het zou zeker smaken. Na de menukaart ontcijferd te hebben, konden we bestellen. Nadat we onze buikjes gevuld hadden, besloten we nog een avondwandeling te maken. We verkenden de buurt en ontdekten een mooi park waar we plots ook muziek hoorden. We zagen een groepje muzikanten en gingen wat dichterbij gaan kijken. Ze nodigden ons direct uit om bij hen te komen zitten en daarover hoefden we niet lang na te denken.

Na kort kennis gemaakt te hebben, bleek het een groep gelovige jongeren te zijn. Erg veel konden we dus niet met hen meezingen, maar brabbelen en neuriën lukten nog net. Toen ze vroegen of wij geen liedjes kenden, schudden we iets uit onze mouw en klonken enkele Samsondeuntjes. We probeerden hen nog te overtuigen dat het liedje van Guus Meeuwis: “Het is een nacht”, ook over God ging, maar niettegenstaande we een zekere overtuiging uitstraalden bij het zingen van dit liedje, hadden we al vlug door dat dit toch wat beneden hun niveau was dus lieten we het terug aan hen over. We genoten enorm van hun gezangen en het was een super gezellige avond om onze eerste dag af te sluiten. We werden net niet bekeerd, maar het waren best vriendelijke en warme jongeren. May Jesus be with us during this week and everything will be fine. Ons toch iets teveel laten beïnvloeden door hen? Hoog tijd om ons bedje in te kruipen. Moe maar voldaan kropen we onder de wol.

Back in Belgium

Hallo iedereen! Hier zijn we weer! Onze week Roemenië zit er helaas al op en is werkelijk voorbij gevlogen. We hebben veel gewerkt en al dat werk is zeker niet voor niks geweest. We kunnen terugblikken op een leuke week en kunnen zeggen dat we in onze opzet geslaagd zijn. We hebben ter plaatse een dagboek bijgehouden waardoor jullie de komende dagen het verslag van onze belevenissen ter plaatse kunnen volgen. Nog even geduld en jullie kunnen al onze avonturen lezen! De vermoeidheid speelt ons momenteel nog even parten, maar we zijn zeker en vast bereid er terug in te vliegen om de laatste puntjes op de i te zetten. Er staan nog heel wat dingen op ons 'to do-lijstje', maar zoals men vaker zegt: de laatste loodjes wegen het zwaarst. We gaan ervoor!