Back to Belgium

Om 7u30 ’s morgens was het tijd om terug huiswaarts te rijden. Na het afscheid van Tina en Ilse, kroop iedereen in het busje om na enkele ogenblikken weer de schaapjes te tellen.
Wouter D. reed goed door om dan ’s middags te stoppen in het stadje Melk . We moesten wat gas geven, want onze gps liet ons soms in de steek. Hierdoor ontdekten we wel een nieuwe autosnelweg!
Éénmaal in Melk aangekomen, werden we verwelkomt door een fikse regenbui, maar …
’t ging opklaren. En inderdaad, het klaarde op en we konden genieten van het gezellige dorpje. We vulden onze magen met een soepje en een croque, terwijl we onze observatietechnieken bovenhaalden om de bruid te zoeken tussen een feestelijke menigte Melkenaren.

De andere Wouter nam na de middagpauze het stuur over om gas te geven tot we aankwamen aan ons hotel in Regensburg. Daar genoten we van een lekkere maaltijd, speelden we samen een gezelschapsspelletje genaamd ‘Boomo’ en om de dag te beëindigen voerden we nog een hevig gesprek over het opvoeder zijn. Na een tijdje stond iedereen echter te popelen om zijn bedje in de duiken. Het duurde dan ook niet lang vooraleer we de daad bij het woord voegden en effectief om 23u het gezelschap van ons bed op zochten.

Op zondag was onze laatste dag aangebroken! Slechts 1 nadeel: niemand wilde echt naar huis… We vonden allen dat de reis zo goed was meegevallen, dat iedereen liever nog een week langer was gebleven om te ontdekken wat Roemenië nog allemaal te bieden heeft.
Gelukkig dacht ons busje daar ook zo over, en zorgde hij ervoor dat we nog een uur langer van onze reis samen konden genieten. Want na enkele kilometers afgelegd te hebben in de namiddag, weigerde het busje plotseling dienst. We konden nog net naar een tankstation rijden. En daar zaten we dan te wachten op de depaneur om ons te komen ‘redden’. In heuse ‘Sound of the Music’- stijl genoten we daar ook van ons middagmaal.
Na slechts een uurtje was alles terug opgelost en konden we zonder problemen verder rijden (met dank aan de sympathieke Duitse depaneur!). Iedereen was na de panne van het busje terug klaarwakker, en dus besloten we om uit volle borst mee te zingen met de Vlaamse hitjes die uit de CD-speler loeiden.

Toen we de Belgische grens overreden, kwam de heimwee toch wat boven en keken we met z’n allen uit naar het weerzien van vrienden en familie.
Eenmaal aangekomen op IPSOC namen we dan ook eerst de tijd om bij te knuffelen. Maar vooraleer we de reis volledig konden afsluiten, moest het busje eerst nog een grondige poetsbeurt ondergaan. Na de cleaning-up, was het tijd om, toch wel met spijt in het hart, afscheid te nemen van de reis en van elkaar. En toch ook snel nog eens afspreken wanneer we op dinsdag zouden afspreken, want het werk zat er nog niet op … .
Iedereen mocht terug naar zijn huisje gaan want nu was de reis, jammer genoeg, definitief gedaan!

Day Off

Na de vele inspanningen was het de vrijdag tijd voor wat ontspanning. Jammer genoeg zat het weer ons niet mee, maar dat kon ons niet deren.
Nadat we onze koffers ingepakt hadden, konden we vertrekken naar Child Hospital. Daar zagen we kinderen die achtergelaten waren door hun ouders, en die dus in het ziekenhuis verbleven. De kinderen lagen in hun bed en mochten hun kamer niet verlaten. Er werkten veel vrijwilligers die hun best deden om het de kinderen zo aangenaam mogelijk te maken, maar in hoeverre dit mogelijk is binnen de muren van hun eigen kamer, is maar de vraag…
Het bezoek liet bij iedereen een diepe indruk na. Iedereen was er dan ook wat stil van toen het bezoek afgelopen was.

Om de gedachten wat te verzetten, gingen we er nog eentje drinken, om daarna de 2e grootste markt van Oradea onveilig te maken. Met een zak ‘krieken’ in de hand, schoten we uit de startblokken. Er was een overvloed aan kleren, groenten, fruit,…waarbij iedereen door elkaar roept en loopt, kortom het was daar een drukte van jewelste. Na een gans kraampje van honing opgekocht te hebben, was het tijd om terug te keren naar het CCF om een boterhammetje te eten. Hierna zijn we vertrokken met enkele leden van het CCF en Patrick en Lutgarde om op een kleine verrassingsreis te vertrekken.

Eerst hielden we halt bij een oud kerkje bovenop een heuvel, waar een gids ons wat meer vertelde over de geschiedenis van het kerkje. Toen we buiten kwamen, was het nog steeds volop aan het regenen.
Daarna reden we verder en kwamen we uit op een prachtig domein met een bos en een meer. Toen we aan tafel gingen, was het tijd voor de nodige (soms wel emotionele) speeches en uitwisseling van cadeautjes. Ook werd er nog met allen een quiz gespeeld over het CCF. Dan konden we onze buikjes vullen met een lekkere, uitgebreide maaltijd.
Om het eten wat te doen zakken, besloten we om een ‘kleine’ wandeling te maken. Wat een kleine wandeling moest zijn, mondde algauw uit tot een survivaltocht waarbij we grote boomstronken, takken, moerassen ed. trachtten te ontwijken. Maar met behulp van onze doodgeverfde survival-expert Wouter L. en de leidende hond, kwamen we terug veilig aan op onze bestemming. Hier kwamen we tot de vaststelling dat het niet nodig was om door de moerassen te stappen, aangezien er wat verder een brug stond om over te lopen…
Om wat te bekomen, leerden de Roemenen ons een typisch Roemeense gewoonte kennen. Bij de gezellige babbel en een biertje, kwamen de zonnebloempitten boven. Toen onze zak pitten op was en naarmate sommigen begonnen te knikkebollen, besloten we om terug huiswaarts te gaan.
Tijdens de busrit had Tine echter plots door dat het nog maar 11u45 was en besloot ze, samen met nog enkele anderen, om nog eventjes te gaan shaken.
Daarna kon iedereen uitgeput, maar tevreden onder de wol kruipen.

Training - Dag 3

Toen we de donderdag opstonden, was de laatste dag van de 3-daagse vorming aangebroken.
We hadden nog een toneeltje voorbereid, dat we voorstelden in het begin van de dag (wat ook aan velen van ons te zien was …). De verschillende projectstappen zaten hierin verwerkt, om de leden op weg te helpen om zo hun eigen preventief project te kunnen opstarten.

Na deze inleiding, lieten we de TOP-leden alleen, zodat zij goed zouden kunnen werken.. Wouter begeleidde de groep verder bij het maken van hun eigen project (er waren 2 groepen die elk een preventief project moesten uitwerken).
Wij gingen ondertussen op bezoek. We gingen langs bij FRCCF en ASCO.
FRCCF is een organisatie waar kinderen terecht konden om hun huiswerk te maken en er werden daar ook activiteiten aangeboden aan kinderen tijdens hun vrije tijd. Het was een kort, maar krachtig bezoek.
Het bezoek aan ASCO was nogal chaotisch in het begin. Om daar binnen te komen werden we doorverwezen door een ‘bewaker’ en toen we eenmaal in ASCO zelf waren, werd nog even overlegd wie ons zou verder helpen en wat ze ons precies zouden vertellen. Maar eens dit beslist was, stonden er op een bepaald moment wel 6 mensen klaar om ons informatie te verlenen.
Na enige aarzeling in het begin, kwam er uiteindelijk toch een klein beetje duidelijkheid in hun verhaal. Globaal gezien is ASCO een organisatie waar mensen terecht kunnen die allerlei soorten van hulp nodig hebben (bijv. financiële hulp). ASCO probeert eerst zelf deze mensen te helpen en wanneer ze dit niet kunnen, hebben ze ook een doorverwijzende functie.
Na dit bezoek waren we toch nog altijd wat verward van wat de ganse organisatie ASCO eigenlijk juist inhoudt.

Na de bezoeken, sloten we terug aan bij de vorming. Voor één keer stonden wij niet in de spotlights. Het was nu aan de leden zelf om hun preventieve projecten voor te stellen aan ons. Wij vormden een kritische jury met veel geld om te spenderen aan één van de projecten.
Het was fantastisch om te zien hoe de leden alles wat ze gezien hadden tijdens de 3-daagse, implementeerden in hun project. Nadat we eventjes overlegd hadden, stemden we over het winnende project.

Hierna was het tijd om de 3-daagse vorming af te sluiten met een welverdiende receptie.
We lieten de schuimwijn rijkelijk vloeien en ook de hapjes ontbraken niet om met volle teugen te kunnen genieten en na te praten over het gepresteerde werk.
Terwijl we gezellig aan het keuvelen waren, kwam Wouter L. plots met een idee. We zouden het opruimen even laten voor wat het was en een ontspannende sessie in een opluchtzwembad inplannen. We sprongen van onze stoel en vertrokken in een wervelwind naar het zwembad. Simone was hierbij ook van de partij. Iedereen genoot met volle teugen, ons geluk kon niet op!

Na het ontspannende deel van de dag, konden we niet meer ontsnappen aan het opruimen. We kwamen eerst op krachten met een lekkere maaltijd en daarna konden we samen genieten van een voorstelling van de foto’s die Wouter al had genomen gedurende de voorbije dagen. Iedereen was wat uitgelaten, en de avond heeft dan ook nog tot in de late uurtjes geduurd …

Training - Dag 2

The big day was eindelijk aangebroken! Iedereen liep nerveus heen en weer om alles nog in orde te krijgen vooraleer de eerste TOP-leden zouden verschijnen..
Eenmaal iedereen present was, was het tijd voor het grote moment!

Sofie mocht de spits afbijten om de TOP-leden welkom te heten. Er volgde een voorstelling van onszelf waarbij we onze sterktes en zwaktes van het werken binnen een groep even kort toelichtten. Daarna was het aan de TOP-leden zelf om zich voor te stellen door een dobbelsteen te gooien naar elkaar en te zeggen wie ze zijn, in welke organisatie ze werken en wat hun functie is.
Na de kennismaking, nam Daphné het woord over om de TOP-leden in te lichten over het verloop van de dag aan de hand van de wasdraad.

En toen ging de vorming definitief van start …
De ice-breaker stond als eerste op de agenda, voorgesteld door Sien. Tijdens dit spel moesten de leden 2 figuren van konijnen trachten na te maken in groepjes van 4 personen. Binnen elke groep moest iedereen een functie vervullen. Deze 4 functies waren: de bouwer, de tekenaar, de schrijver en de spreker. De bedoeling van het spel was dat de leden op een goede en efficiënte manier moesten proberen te communiceren en samen te werken.

Na de ice-breaker , de workshops waarin we heel veel tijd en werk hadden gestopt. De leden werden onderverdeeld in verschillende groepen en moesten om de beurt elke workshop doorlopen. Er waren 3 workshops: een workshop over preventie in het werken met zwangere vrouwen en ouders met jonge kinderen, een workshop over het preventief werken binnen de opvoedingswinkel en een laatste workshop over het preventief werken met ouders en hun kinderen d.m.v. de 5 ouderlijke vaardigheden van Patterson.
Deze workshops werden vol enthousiasme gegeven, waarbij de TOP-leden zeer open stonden voor de informatie die hen gegeven werd.
Ook na deze workshops kregen de leden telkens een rebus voorgeschoteld die ze moesten oplossen en waarvan ze de oplossing konden plakken op hun dobbelsteen.

Net voor de middag was het de beurt aan de Simone en Daniel (de Roemeense studenten) om hun voorstelling te doen van het Roemeense beleid. Wij namen ook deel aan hun oefening over het beleid.

Het was leuk om te zien dat de leden zelfs tijdens de lunchpauze bleven doorpraten over wat ze tijdens de workshops gezien hadden.
We konden dus met trots zeggen dat de voormiddag zeer goed verlopen was.

Met iets minder zenuwen, begon de namiddag met een ‘coöperation-game’, voorgesteld door Tine en Inge. Na een inleidende social paining, werden de leden van de TOP in verschillende groepen verdeeld. Deze groepen stelden elk een fictieve dienst voor. Van die dienst kregen ze een profiel met wat hun organisatie doet. Hieruit moesten de leden dan zelf de zwaktes en sterktes van hun organisatie uithalen. Daarna kwamen we samen als organisatie in een groot overleg en werd er besproken welke organisatie hulp kon bieden aan een andere organisatie of wat een bepaalde organisatie nog nodig had van hulp. De bedoeling van het spel was dat de leden zelf tot het inzicht kwamen van het belang van samenwerken over de organisaties heen en doorverwijzen.
De metafoor die op het einde van de oefening werd uitgelegd, zorgde hier en daar voor een lachend gezicht. Maar vooral de gedachte aan het maken van de foto’s, toverde bij onszelf een glimlach op het gezicht. De metafoor was bedoeld om nogmaals het belang van coöperatie te benadrukken. Daarna was Inge aan de beurt, met een korte geschiedenis van preventie in België en hoe ver België nu staat in verband met preventie. Ook hierover konden de leden een woord op hun dobbelsteen plakken.

Na dit spel, was het tijd voor een terugkoppeling van de ganse dag. Dit deden we aan de hand van de dobbelsteen.
Doorheen de ganse dag werd de dobbelsteen volgeplakt, waardoor we nu de dobbelsteen kon dienen als terugkoppeling. Dit spel werd begeleid door Matthijs en Els.
De leden werden terug in groepjes verdeeld en moesten met de dobbelsteen gooien. Over het woord dat bovenaan stond, kregen de leden een vraag voorgeschoteld.
Op deze manier werd nog eens gekeken naar wat de leden doorheen de ganse dag onthouden hadden over de verschillende kernwoorden.

Na het spel was het tijd om de toolbox voor te stellen, wat door Els gedaan werd. In de toolbox zat alle informatie die de leden nodig hadden om hetgeen ze gezien hadden van de vorming zelf te kunnen doorgeven aan de collega’s binnen hun organisatie.
De leden kregen elk een eigen toolbox die gebruiksklaar was om onmiddellijk te kunnen toe te passen binnen hun eigen organisatie. Aan hun reactie te zien, was men onder de indruk van ons werk, wat ons ego natuurlijk ten goede kwam!

Ten slotte vroegen we de leden om nog een evaluatieformulier in te vullen over dag 2 van de training om zo een zicht te krijgen op wat zij goed en minder goed vonden aan wat ze gezien hadden op dag 2. Vol spanning namen we alle evaluaties door en de opluchting was dan ook groot wanneer we merkten dat iedereen tevreden was over de geleverde prestaties. Het was een zeer succesvolle en geslaagde dag!

’s Avonds gingen we uit eten en genoten we van een welverdiende, lekkere maaltijd om de verjaardag van Sien te vieren. Het eten was er heerlijk en de sfeer was optimaal.

Training - Dag 1

In de voormiddag zijn we 2 bezoeken gaan doen.
Een eerste bezoek deden we aan Maternal Briana, waar tienermoeders terecht kunnen voor en na de geboorte. De moeders krijgen daar hulp op alle vlakken en leren om zelfstandig voor hun kind te zorgen. Na hun verblijf daar worden de moeders ook verder geholpen om zich terug te integreren in de maatschappij of worden ze doorverwezen naar andere instanties wanneer het niet gaat om op zelfstandige basis te leven.
Na dit bezoek, gingen we naar Child Protection. Toen we daar binnen kwamen, liep iedereen maar wat in het rond en voelden we ons daar niet zo welgekomen. Eenmaal we toch ontvangen werden, werd het wel een zeer boeiend bezoek. Child protection is eigenlijk een overkoepelende organisatie op county level die alles delegeert op lager niveau.
Ze hebben ons veel bijgebracht over de wet rond verwaarlozing en achterlating van kinderen in Roemenië. Hoewel het een zeer interessant bezoek was, hadden sommigen van ons toch wat moeite om de ogen open te houden. Dit omdat de vermoeiendheid toen al genadeloos begon toe te slaan.

Intussen was Wouter D. al de ganse voormiddag bezig met het geven van de 1e dag van de vorming aan de TOP-leden. Op deze dag werd vooral de nadruk gelegd op de theorie rond preventie. Er werd de TOP-leden een stevige basis meegegeven die ze nodig hadden om de verdere vormingen te kunnen volgen. Ook kregen de leden een dobbelsteen mee, die ze doorheen de 3 dagen vorming telkens terug nodig hadden. Tijdens de workshop van Wouter kregen de leden reeds 2 rebussen die ze moesten oplossen. De oplossing van de rebussen moesten ze dan plakken op hun dobbelsteen.

Wij sloten aan bij Wouter en de TOP-leden om samen iets te eten en dit was dan ook al de uitgelezen kans om eens nieuwsgierig rond te kijken naar wie de TOP-leden nu eigenlijk waren.
Nat het eten namen we deel aan de vorming en ondersteunden wij Wouter waar nodig.

Na de vorming van dag 1, begon voor ons de laatste voorbereiding naar dag 2. De laatste hand werd gelegd op het vele werk dat we al verricht hadden, de puntjes op de i werden niet vergeten. Nog een laatste try-out voor de grote dag, waarbij de zenuwen ons al lichtjes aan parten aan het spelen waren…

Op naar de vorming

Deze dag hebben we vooral gewerkt aan de voorbereiding van onze vorming voor woensdag. In de namiddag was er een vergadering met de studenten van de universiteit van Oradea. Hier waren (verrassend toch nog) 2 studenten op aanwezig, namelijk Simone en Daniel. Op deze vergadering hebben we het voornamelijk gehad over het verloop van dag 2 en de inbreng van de studenten hierin. Hieruit bleek dat de Simone en Daniel toch wel zeer gedreven waren om hun deel goed te doen verlopen op woensdag.
Na de vergadering werd nog naarstig doorgewerkt voor woensdag. ’s Avonds werd ook nog een try-out gehouden, waaruit bleek dat we toch nog wel wat werk voor de boeg hadden.
Het vangnet dat we uitgebeeld hadden, zorgde voor een hysterische lachbui bij allen. Iedereen lag in een deuk en zo werd geconcludeerd dat er toch wel nog een andere oplossing voor het uitbeelden van het vangnet gevonden moest worden.
De try-out duurde uiteindelijk nog tot 24u, waarna we vlug ons bedje in gekropen zijn, om de volgende dag terug met een fris kopke de dag tegemoet te gaan.

De laatste dag BATA

Op zondagvoormiddag werd ons het CCF voorgesteld. Dit aan de hand van een evaluatie die de leden van het CCF de dag ervoor besproken hadden. Door deze vergadering werd ons duidelijk dat het CCF al veel bereikt had in slechts 1 jaar tijd, maar dat er hen in de toekomst toch nog veel werk voor de boeg staat.
De vergadering moest stipt stoppen, want Patrick en Lutgarde hadden een verassing voor ons: een rit met paard en kar doorheen het stadje Bata. Wat een rustig ritje moest worden, mondde algauw uit tot een wilde paardenrace waarbij menig teamleden getrakteerd werden op een vers kadootje van de racende paarden.
Veilig terug aangekomen, sloegen we allen een diepe zucht van opluchting.
Hierna werd ons het laatste middagmaal in Bata voorgeschoteld en zijn we met pak en zak vertrokken naar Oradea, onze definitieve verblijfplaats.

Toen we arriveerden in het CCF, waren we allen onder de indruk van het mooie gebouw en de aanwezige comfort. We kregen eerst een korte rondleiding, gegeven door Tina en Ilse en waarna we ons konden installeren in onze eigen leefgroep. We voelden ons er meteen thuis!
Na ons lekker avondmaal, dat bestond uit koud vlees, dille, komkommers en een warm blaadje sla, besloten we om nog iets te gaan drinken in de stad.
Na een biertje of 2,3,…, waren we klaar om onze eerste nacht in Oradea door te brengen.

De eerste dag BATA

Vandaag was de eerste grote dag eindelijk aangebroken: het was tijd voor de activiteiten die we voorbereid hadden voor de kinderen van Bata!
Na de kennismaking met het Roemeense ontbijt - dat voornamelijk bestaat uit koud vlees – stonden de kinderactiviteiten centraal. In de voormiddag toverden we het domein om met de nodige materialen om er een geslaagde dag van te maken.
Er werden verschillende workshops opgesteld: action painting, circustechnieken, ballonnen plooien, macramé bandjes, fruitbrochettes en cocktails.
Ook het podium werd heel mooi versierd om daar dan het groot feest op het einde van de dag te laten doorgaan.
Iedereen verkleedde zich zeer kleurrijk en Matthijs werd getransformeerd tot een fantastische clown die als rode draad doorheen de dag alles aan elkaar zou knopen.

Toen was het tijd om de kinderen op te halen. Met veel toeters en bellen gingen we hen ophalen aan het schooltje.
Daar speelden we samen met de kinderen de ‘woesh’, waarna de clown op de proppen kwam. De kinderen keken vol verwondering naar Mattijs, die een prachtprestatie neerzette. De clown was er om de kinderen in verschillende groepjes te verdelen. De kinderen kregen elk een ballon die ze moesten opblazen tot hij ontplofte. Dan viel er een kaartje uit de ballon met een bepaald kleur. De kinderen die dezelfde kleur hadden vormden een groepje.
Daarna gingen we met veel kabaal terug naar onze bestemming.
Eenmaal aangekomen, toonde de clown, wie naar welke workshops moest gaan.
De kinderen waren overdonderd en helemaal onder de indruk van alle pracht en praal.
Ze gingen elk naar hun workshop en deden de activiteiten dan ook vol overgave. Na 20 min. was het tijd om door te schuiven naar een andere activiteit. Tussen de activiteiten door was er ook nog eventjes de tijd om de dorst te lessen en te genieten van een verfrissend ijsje.
De clown liep de ganse namiddag naar de verschillende workshops om de kinderen te amuseren met zijn gekke bekken en lollige gedragingen.

Nadat de kinderen de 5 verschillende workshops uitgeprobeerd hadden, was het tijd voor het groot feest. We hebben eerst de kinderen ingewijd in de wereld van de vlaamse hits, waarbij vele danspasjes aan te pas kwamen. De kinderen deden vol enthousiasme mee en hebben dan ook een paar Roemeense liedjes laten weerklinken en getoond aan ons hoe hierop gevolksdanst moest worden.
Na het feest was het jammer genoeg tijd voor de kinderen om terug naar huis te gaan waarbij we door hen nog lang werden nagewuifd.
Het was een geslaagde dag waaruit we veel voldoening hebben gehaald!

Uiteraard kwam ook een tijd van opruimen aan bod. Nadien konden we een mondje eten, vooraleer we aan de activiteit begonnen die Tina en Ilse voorbereid hadden. .
Zij stonden ons na het eten als twee Roemeense chicas op te wachten. We speelden een casinospel waarin vele amusante opdrachten werden uitgevoerd. De Belgen namen het op tegen de Roemenen. En rarara…wie heeft gewonnen? Wij Belgen, natuurlijk! Na deze drukke dag was het nog eventjes ontspannen bij een gezellig kampvuur. Dit duurde echter niet zo lang, aangezien we plotseling getrakteerd werden op een hevig onweertje, dat eigenlijk wel prachtige taferelen opleverde.