Dondermorgen 17 mei 2007. Kwart na 2. De wekker loopt af….loopt vroeg af…loop véél te vroeg af… Amper 2 uren slaap na enkele uren heen en weer geloop om die koffer toch maar niet té vol te proppen.
Na het wassen en het plassen begint de checkbeurt en de hercheckbeurt. In de auto realiseer ik mij dat ik op weg ben om toch wel 11 dagen met volstrekte, of toch bijna volstrekte, vreemde mensen naar Roemenie te trekken. Enkele zenuwen gieren door mijn lichaam. Spannend! Bijna iedereen is aanwezig als ik aankom [nvdr: die volgorde werd de hele reis aangehouden]. Het busje wordt volgestouwd met allerlei voorwerpen, koffers, slaapzakken. Na afscheid te hebben genomen van de toch wel bezorgde moeders (‘vergeet je vitaminepilletje niet in te nemen!’), vaders, broers, vrienden en vriendinnen vindt iedereen een plekje in het toch wel niet zo klein als verwachte busje.
(vlnr.: Andy, Tom, Femke, Nele L., Mieke, Eef, Nele L., Karl, Wouter)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten