Tom: Kwart na drie. Het is nog donker en het regent zacht. Ik neem de sleutel en ga het IPSOC-gebouw binnen. Ik voel me een beetje een indringer.Kwart na vier. Het is nog donker en het regent zacht. We vertrekken: een bus vol popelende mensjes met slaapogen.
Femke: Wat een nacht! In mijn slaap ben ik nog steeds bezig met mijn valies te maken om zeker te zijn dat ik niets vergeten ben. Mijn gedachten zitten verre van in dromenland… Als het “zalige en gekende” deuntje uit mijn gsm luidt, word ik uit mijn lijden verlost. Ik besef dat het tijd is om op te staan. Bij het buiten steken van mijn neus, voel ik de regen lichtjes spatten. Er hangt een mysterieuze geur in de lucht van regen en onweer. Perfect voor mij om te vertrekken naar iets wat nog steeds nieuwsgierigheid opwekt. In de bus zoek ik snel een plekje die er comfortabel uitziet, maar welke positie ik ook probeer in te nemen, het ligt toch niet zo comfortabel als mijn bedje. Toch sluit ik moeiteloos mijn ogen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten