Terug naar huis

Femke: "Vandaag heb ik zo het gevoel dat we Roemenië nog niet mogen verlaten. Als ik nog even wil checken of ik alles meeheb, zie ik op mijn ‘gereserveerd’ plaatsje iets druppen uit de zetel. Mijn prachtig flesje van Anca is gebroken! Ik voel me schuldig, niet alleen ten opzichte van Anca, maar ook ten opzichte van mijn medereizigers. We reizen terug in een sterke walm van palinca. Alles wordt zorgvuldig gekuist en gewassen, maar ik mag voor de ganse rit vandaag op de palinca-plaats zitten.

Tom: "We zitten opnieuw in ons busje. Nee, echt waar, ik denk niet dat iemand opziet tegen deze reis. Afgezien van het feit dat we met zijn allen nog wel wat langer hadden willen blijven dan. Onze laatste uren samen zitten erop en we moeten opnieuw de draad van ons alledaagse leventje opnemen. We hebben veel gewerkt, veel gespeeld en veel gelachen. Het was niet altijd de gemakkelijkste groep om mee samen te werken en we hadden veel sturing nodig van de docenten om iets te bereiken, maar we stonden er wel wanneer het nodig was. Roemenië, ik denk niet dat dit de laatste keer was dat ik je zag. "

Femke: "Vandaag heb ik een goede slaapplaats gevonden, op de grond van het busje. Bij het stoppen aan een tankstation, stapt iedereen uit. Ik lig nog wat verbijsterd rond te kijken vanuit mijn slaapzak op de grond, terwijl ik de regen op mijn gezicht voel spatten en daarna besef dat mijn slaapzak doorweekt wordt. Helemaal vermorzeld en met strepen in het gezicht, ga ik de anderen vergezellen. Ik ben versleten en afgemat, ook al heb ik de hele rit al liggen slapen. Als we in Kortrijk aankomen, besef ik dat er nog wat werk aan de winkel is voor ons project, maar dit zijn zorgen voor later. Nu eerst wat genieten van de vrije dagen. Het gekende A-team lied spookt nog steeds door mijn hoofd. Ik ben niet van plan om dit avontuur van Roemenië te laten voor wat het is… Multumesc!