Tom: "Brr… even naar buiten. De tranen komen me in de ogen. We zijn in een materniteit in Oradea. De rest van de groep is in een gang met baby’s. Er zijn er 15, de helft ervan is verlaten door de ouders. Een baby huilt, ik wil hem in mijn armen nemen, maar weet dat dit niet kan. Ik wil troostende woordjes in zijn oor fluisteren, maar dat zou het alleen maar erger maken. Een verpleegster gaat zijn kamer binnen, maar neemt hem niet op. Ze draait hem ruw op zijn zij en verlaat de kamer opnieuw. Ik merk dat ik beef."
Femke: "Vandaag nog enkele bezoeken te doen. Bij het binnenkomen van een kamer in de Materniteit van Oradea met allemaal verlaten kindjes, besef ik hoe graag ik ze wil vastnemen en hen een goede toekomst verzekeren. Ze zien er nog zo tenger en klein uit. Ik stel me de vraag in welke omstandigheden ik me zou moeten bevinden om zo’n koddig krowaatje achter te laten. Ik smelt letterlijk."
Geen opmerkingen:
Een reactie posten