Bata

Bata is een plattelandsdorp op enkele uren ten Zuiden van Oradea. In het dorp is er een groot guesthouse, waar we vorig jaar het verblijf startten. Na twee dagen in een bus, doet het deugd om rond te lopen over zo'n terrein.





Nele L.: "Na het vroege opstaan, met toch wel kleine oogjes, en een goed ontbijt zijn we klaar om de Oostenrijkse bergen achter ons te laten. Vele plaspauzes, dutjes, eetpauzes en dergelijke later komen we aan in Bata. In deze streek lijkt het alsof de tijd is stilgestaan. Weinig bebouwing, veel natuur, oude huisjes en vooral: rust. Het huis waarin we logeren overtreft al onze verwachtingen. Al snel vinden we onze weg naar de slaapkamers en kunnen we ons volgepropte busje uitladen. Niet veel later arriveren de eerste Roemeense CCF’ers. Wat onwennig schudden we elkaar de hand en nog wat later zitten we met zijn allen in een kring, vertellend over ons verleden aan de hand van een foto. Gedurende de avond kom ik meer en meer tot het besef dat mijn beeld over Roemenië en zijn mensen dringend wat aangescherpt moet worden na het beleven van heel wat plezier samen met hen. Onze eerste avond samen met de Roemenen zal mij alvast nog lang nablijven. Palinca, Palinca, Palinca,… gelukkig zijn er nog enkele verstandigen onder ons die wél met hun handen, mond en tong van de Palinca kunnen blijven (ingerekend mezelf…uhum).Na vele uren gedans en gezang kunnen we uiteindelijk onze eerste nacht samen afsluiten. Oordopjes komen voor de 2de maal goed van pas…"


Tom: "Bata, mooi, landelijk, stil. Een oase van rust die verstoord wordt door 30 luidruchtige feestneuzen. Wat een leuke kennismaking met een land en zijn mensen."

Femke: "Afgepeigerd en verslagen door de busrit, komen we aan in Bata. Ik krijg het idee dat de wereld er totaal anders uitziet. Genietend van de rust en het landelijke terrein, besef ik dat het nodig zal zijn om de laatste beetjes energie boven te halen voor de kennismaking met de mensen van het CCF. Bij hun aankomst worden er wat handen geschud. Het lijkt me allemaal nogal wat onwennig en nieuw. We spelen het kennismakingsspel met babyfoto’s. Het valt reuzegoed mee en er zitten verrassend mooie foto’s tussen. Zo leren we ook toffe en interessante mensen kennen. Ik voel dat velen onder hen op dezelfde golflengte zitten zoals ons en open staan om dingen bij te leren.



’s Avonds worden dan ook meerdere barrières doorbroken. Er wordt zelfs gefeest en later nog gezongen en gedanst. Van veel slapen is nog steeds geen sprake, maar de “beruchte” palinca wordt alom gedronken. De eerste slok is redelijk heftig, maar smaakt naar meer. Het verbaast me hoe goed ik tegen het huisbereide goedje kan. Als ik later op de avond, of laat ons misschien zeggen dag, mijn bed opzoek, voel ik hoe de ressors in mijn rug zitten te steken. Maar de vermoeidheid slaat zodanig toe, dat ik in een knip in slaap val."