Femke:
“Overdonderd en zonder kater opstaand, wekt het zonlicht en gepraat me op. De wat uitstekende ressors van het bed hebben mijn slaap dan toch niet zo erg gestoord. Als ik zie hoe laat het al is, slaat de paniek wat toe. Ik voel me verontrust als ik besef dat de workshops op het programma staan vandaag. “Helleeup” is hier een toepasselijk kreetje. Er moet nog zoveel worden voorbereid en klaargezet en mijn steekkaartjes zijn nog steeds niet geschreven. Eerst nog wat eten. Amai, groenten als ontbijt zijn toch niet echt mijn ding. Ik neem enkele boterhammetjes en besmeer ze met boter. Zo gaat het ook wel. Als enkelen van ons weg zijn naar het schooltje om alles klaar te zetten, beschrijf ik nog vlug enkele steekkaartjes. Tijdens onze workshop slaat de vermoeidheid toe bij mezelf. Als ik vooraan sta tijdens de presentatie, besef ik dat ik met slaaptekort kamp en dat ik me daar toch wel moet overzetten. De nerveusheid van de ochtend heeft me waarschijnlijk ook niet zoveel goeds gedaan. ’s Middags is de spelnamiddag. Vele zaken komen à l’improvist, omdat de regen (die ons achtervolgt!) parten speelt. Ideaal! Ik voel me open bloeien tijdens het dansen. Eindelijk komt voor mij het gevoel dat loontje om zijn boontje komt. Ik word losser en besef dat nerveusheid en paniek uit den boze zijn deze week. We hebben gewerkt voor ons project, dus waarom zouden we er dan niet trots op zijn en minder panikeren? Mijn statement is gemaakt. Ik wil en zal genieten van ons verblijf in het Roemeense, met natuurlijk hier en daar een klein stressmomentje. ’s Avonds is er een fameuze maaltijd voorzien. De Roemeense specialiteiten bevallen me eerlijk gezegd wel Er wordt opnieuw tot in de vroege uurtjes gefeest. De palinca doet zijn werk en iedereen danst en zingt deze avond gretig. Er hangt een speels, vrolijk en wat uitgelaten sfeer in Bata. Het kampvuur doet natuurlijk ook zijn werk.Naar het einde van de avond toe, als de meesten onder ons reeds in dromenland vertoeven, zijn Oana (een CCF-medewerkster) en ik een levendig en fijn gesprek aangegaan, tot in de vroege uurtjes…”
Tom:
“De workshops hebben we eindelijk achter de rug. Momenteel heb ik hier geen goed gevoel bij. Ik had het gevoel volledig de mist in te gaan. Waarom was ik zo nerveus? Kan ik niet meer spreken voor een groep? Was dit mijn oude verlegenheid die de kop opstak? De spelnamiddag daarentegen was enorm leuk. De ideale manier om weer energie op te doen. Ook de goulash begeleid door sloten Palinca en muziek werden geapprecieerd.”
Nele: "Fiew, na een toch wel korte nacht is het terug vroeg dag. Vandaag staat er heel wat op het programma. Eerst en vooral geven we de workshops van vorig jaar aan de Roemeense CCF’ers. Nervositeit alom. ‘Staat dit er al? Wat moet er nog allemaal klaar gezet worden? Waar zijn die bronnen naartoe?’ Allerlei rampscenario’s schieten mij voor de ogen, maar ik kan mijn zenuwen onder controle houden gedurende het gehele ‘spektakel’. Gelukkig, want na de try-out van de studiedag voor de groep studenten had ik absoluut geen goed gevoel over mijn presentatie voor een groep. De workshop ‘intake’ van de anderen verliep vrij vlot. Een welverdiend stickertje! Onze workshop ‘handelingsplanning’ daarentegen iets minder stickerachtig. Tijd, zenuwen, Engels, een mix van deze drie gegevens kunnen rare dingen doen met mensen. Maar gelukkig, zoals altijd slaan we ons er terug door. We verdienen ook een stickertje, al is het een iets kleiner dan het andere groepje.
In de namiddag: fun, fun, fun!!! Spelletjes spelen!!!! Het kind in mij komt steeds naar boven bij alleen maar het horen van het woord ‘spelen’. Eigenlijk wel bizar. De kinderen verstaan geen woord van wat wij allemaal vertellen en wij verstaan geen woord van wat de kinderen vertellen. En toch kunnen wij stellen dat deze middag goed geslaagd is. Nuja, de Roemeense tolken waren enorm handig geweest, dat wel. Maar dan, de dag is nog niet voorbij. Ik zal jullie even laten meegenieten van mijn ‘avontuur’ na de spelnamiddag: ‘Camera en veiligheid. De enige twee woorden die door mijn hoofd heen zoefden al was het van levensbelang. Veiligheid voor alles! Camera in veiligheid voor regen, kinderen en nog van dit soort dingen. Eenmaal veilig, dan pas terug naar buiten gaan ‘spelen’. Het ideale plekje? Daar, helemaal in een hoekje, achter een grote plant. Veilig voor alles en iedereen. Trots omdat mijn ogen deze plek hadden gezien kon ik mijn kindje, excuseer: mijn camera, daar op dat plekje veilig wegbergen. Eenmaal gezet en goedgekeurd, mezelf een sticker toewensend, terug naar buiten om even later (toegegeven, ik was inderdaad niet op mijn gemak) mijn camera op dat plekje, veilig achter die grote plant terug mee te grabbelen. ‘Plant! Aan de kant voor mezelf!’ Die woorden brabbelde ik…gewoon tegen mijn eigen en met een zwier nam ik mijn camera vanachter dat hoekje, achter die grote plant. Slecht enkele ogenblikken later (lees: 10 minuten) dacht ik dat ik misschien één of andere mysterieuze ziekte had opgelopen. De Roemeense pijnlijke bilziekte!Gelukkig en helaas bleek dit niet het geval te zijn. Maar ach, de reis overlopend zal niemand, maar dan ook niemand kunnen zeggen dat hij of zij naderbij kennis heeft gemaakt met een toch wel pijnlijk en niet zo aangename Roemeense … cactus. Veel lachsalvo’s en helpende handen later kan ik officieel mededelen dat men best geen camera’s achter een grote plant mét stekels plaatst. Intieme delen zijn nogal gevoelig voor dit soort van klo** plant. Men weze gewaarschuwd… Voilà, dat was het dan, mijn cactusverhaal. Niet zo aangenaam, maar wel tjah…weer typisch Nele…Uiteindelijk kon ik, na het eten van heel wat goulash en nog van dat soort dingen toch (met een pijnlijke poep) nog genieten van de muziek, de gezelligheid, de dronken Palinca-personen en het kampvuur.
