Onze laatste week Bachelorproef

Dag lezers

De Bachelorproef is voorbij. Het was een lastige, maar leuke ervaring. We hebben heel wat geleerd en ons zelf tegen gekomen met onze sterktes en werkpunten. Om dit project goed af te sluiten, willen we toch nog even onze laatste week toelichten. En zoals de zegswijze luidt: De laatste loodjes wegen het zwaarst. 

Maandag hebben we besloten om even een dagje vrij af te nemen na ons Roemeens avontuur. Dinsdag gingen we meteen aan de slag met een bordschema. Het bordschema was groter dan we hadden verwachten en gingen daarom meteen aan de slag. Het eindrapport moest af, de mondelinge presentatie moest nog even herwerkt en geoefend worden. Twee grote klussen als je het mij vraagt.

We waren allemaal heel blij als het werk erop zat. Het hoogte punt van onze week was de mondelinge presentatie. We waren een hoop stresskonijnen bijeen en wisten niet waaraan we ons moesten verwachten. Bijna al onze genodigden waren komen opdagen. Eenmaal we gestart waren, ging het precies vanzelf. De genodigden vonden de presentatie goed gebracht. Natuurlijk was er ook een receptie met een hapje en een drankje(s). Dit was het moment voor oud docenten en studenten om wat bij te praten. 

Zo dit was onze laatste week. Hopelijk zal  dit Roemeens verhaal lang in onze gedachten gegrift staan.

Tot de volgende. 

Groetjes het Roemenië team

Bune Ziua

We zijn terug in België en missen Roemenië nu al. We willen nog een vervolg geven op de week die we in Oradea en Bata door brachten. Om het team wat te ontlasten in alle taken die ze hadden, hebben we met enkelen het gebouw van het CCF eens goed onder handen genomen. Van beneden tot boven hebben we geschrobd. Het andere groepje hield zich bezig met de kinderen. Na het vele poetsen en spelen vertrokken we naar Bata. Het was een helse busrit. Door de vele bochten en bubbels gaven enkele kinderen over. Gelukkig stond het team en wij klaar om hen te helpen. Op de bus speelden we ook Bingo. De busrit was een goed moment om enkele kinderen beter te leren kennen.

Na een busrit van 4 uur kwamen we aan in Bata. We installeerden ons in onze hutjes en gingen daarna aan de slag om onze grondvormen en mascotes te presenteren aan de kinderen. We liepen het domein af om de grenzen aan te tonen. Dankzij Andrea, een begeleidster in het CCF, verstonden de kinderen onze uitleg goed. We leerden hen ook de Django aan. We speelden nog even met de kinderen en gingen toen eten. Het was voor ons een feestmaal: frietjes met gehakt, super lekker ! Na het lekkere eten gingen we aan de slag met de kinderen en begeleiders. We maakten een gepersonaliseerde t-shirt met verf en stiften. Deze konden ze op het kamp dragen en houden als aandenken. Daarna zochten de kinderen hun bedjes op.

’S Avonds was het tijd voor een korte bijeenkomst met de teamleden van het CCF . Ann en Tina legden de bedoeling van het kamp uit. Ze legden de visie van Ter Horst en Reggio Emilia uit.

Onze eerste ochtend op het kamp en we begonnen meteen met wat gymnastiek oefeningen.  Daarna deden we ook de Django. De kinderen vinden dit leuk en op het einde van het kamp konden de kinderen het liedje alleen zingen. Na het ontbijt was er een schatzoektocht. De kinderen amuseerden zich en werkten goed samen. Dit viel de begeleiders ook op.  

Even een kort intermetzo : dingen uitleggen met handen en voeten en een beetje Roemeens gaat verbazend goed.

Terwijl wij activiteiten gaven aan de kinderen gingen Tina en Ann op stap met de begeleiders en  gingen gesprekken aan om een beeld te krijgen van hun zorgen, noden en problemen.

’s Middags gingen we aan de slag met de rugzak vol ideeën. We toonden aan de kinderen dat je met weinig materiaal veel kan doen. We testten ook enkele spelletjes uit zoals 123 piano, jager bal, dikke Bertha … Ook zij leerden ons heel wat spelletjes. Na het avondmaal was het tijd voor een gezellig kampvuur met alle kinderen en begeleiders. Bij het kampvuur ging het vooral om het gezellig samen zijn. We zongen liedjes en verwenden elkaar met een massage. Toen was het voor de kinderen alweer tijd om naar hun bedje te gaan.

Wanneer de kinderen sliepen gingen we met het Roemeense team verder aan de slag. We speelden het kwaliteitenspel met hen en lieten hen kennis maken met de Team Vitality Box. Dit ging gepaard met drankjes en marshmallows in het vuur.

De volgende ochtend stond er na de ochtengym, Django en het ontbijt een tocht gepland. Arne en Stien hadden de omgeving rond de kampplaats al eens gaan verkennen en een tocht voorbereid voor de kinderen. Alles liep goed, de kinderen en het team gingen vol enthousiasme mee met ons. Tijdens de toch deden we ook spelletjes zoals dassengevecht, Django dansen,… Wanneer iedereen goed en wel geïnstalleerd was om te picknicken (want ja, de vrouw van de kampplaats had een hele picknick klaar gemaakt voor ons), begon het water te gieten. Omdat de kinderen niet voorzien waren op regen, besloten we om terug te keren naar de kampplaats. Daar gingen we normaal in de middag waterspelletjes spelen maar de weergoden beslisten daar anders over. In de plaats van waterspelletjes zijn we aan het schilderen te gaan. Iedereen maakte mooie tekeningen.

Ons team kreeg die namiddag per 2 een uurtje pauze. Daarin mochten we doen wat we wilden. De meeste van het team gingen een welverdiend dutje doen. Na het schilderen mochten de kinderen terug spelen met de zaken van in de rugzak. Het werd een hele leuke namiddag, ondanks het weer.

Toen brak de laatste avond aan. Een laatste kampvuur met diploma’s, bellenblazers, verrassingen voor iedereen en natuurlijk tranen. Wij deelden aan de kinderen diploma’s uit met als ‘medailles’ bellenblazers. De kinderen waren in de zevende hemel. Wij kregen onverwacht van de kinderen en het Roemeense team ook een cadeautje. Iedereen van ons kreeg een zelfgemaakt armbandje en schilderijtje. Daarna speelden we met de kinderen nog enkele spelletjes tot iedereen echt moe was. Eenmaal de kinderen in hun bedje lagen voor hun laatste nacht, kregen wij nog feedback van het Roemeense team over de zaken die we gedaan hadden op het kamp. Natuurlijk hoorde hier terug een drankje bij. De feedback was heel goed en iedereen had een heel goed gevoel.

Zo, dit is ons Roemeens verhaal. Een week om nooit te vergeten

La revedere.

SUNT IN FORME

Bune Ziua

We zijn allemaal goed en wel aangekomen in Oradea. We overnachten in het hostel Posticum. We hebben daar een heel ruime zolder om te slapen. Nadat we onze kleren hebben uitgepakt, zijn we even de stad gaan verkennen. We spraken daar af met Patrick en Lutgarde. We gingen iets drinken in een tof cafeetje. Daarna kregen we een rondleiding van Patrick in de stad. Hij vertelde heel veel over de geschiedenis en het ontstaan van Oradea en toonde ons belangrijke monumenten en kerken. (PS Ze hebben hier heeeel veel kerken). 'S avonds gingen Arne en Joni op pad om de buurt wat te verkennen. Ze waren even de weg verloren, maar vonden uiteindelijk de weg terug.

Zondag werden we door Patrick en Lutgarde uitgenodigd op een soort van barbecue. We leerden Palinca drinken. Van een glaasje in de zon, draaide je hoofd al een beetje :). Het was die dag heel mooi weer en we wijn dan ook heel goed gebruind. Hier hebben we ook Judith en Tsabi ontmoet. Ook Andrea hebben we leren kennen. Zij werkt in het counselingcentrum en gaat ook mee op kamp. Na het middagmaal gingen we naar een dansoptreden in een theater. We zaten op de bovenste rij wat een mooi beeld gaf over het theater. Het dansen was heel mooi, maar de muziek was iets ouder. Na het dansoptreden zijn we iets gaan drinken en hebben we de Mushroom gaan beklimmen. Als je helemaal boven bent geeft dit een mooi beeld van Oradea. Na de afdaling moesten we de weg terug vinden. Na een eindje kaart lezen herkenden Arne en Joni zich en wilden ze ons gidsen. De weg naar huis was uiteindelijk iets uitgebreider dan was bedoeld. 

 

Maandag hebben we een hele dag voorzieningen en organisaties bezocht. Dit was heel interessant om een beeld te krijgen over de hulpverlening hier. Wat opvalt is dat er weinig samenwerking is tussen ongeveer dezelfde voorzieningen. De ene voorziening heeft ook meer middelen en personeel dan de andere. We bezochten een schooltje voor bijzonder onderwijs. Daar zaten kinderen met een beperking en autisme. In iedere klas was er een verzorgende en een leerkracht, wat we heel positief vonden. We bezochten ook een voorziening  voor tienermoeders waar ze met hun  kinderen  (tot 3 jaar) terecht kunnen. Ze hadden ook een soortelijke voorziening om hele families op te vangen. Er was ook een voorziening waar vooral POS en MOF de problematiek was. Daar zaten 20 jongeren. Het is heel moeilijk om hen te begeleiden omdat er weinig interesse is  voor deze job en er is maar 1 opvoeder per shift. We bezochten ook het CCF. We maakten kennis met enkele teamleden en de kinderen. Ze zijn alvast heel enthousiast over het kamp.

Na een hele dag bezoeken hebben we even uitgerust in de Hostel. Daarna aten we in een Restaurant die the Bridge heet. We hebben ook de dagplanning voor de eerste dag van het kamp overlopen.

Vanmorgen was het een helse strijd met onze valiezen en materiaal. Terwijl ik nu de blog aan het schrijven ben, zijn we in het CCF aan het helpen inpakken en kuisen. We verlangen om te vertrekken.

De taallessen Roemeens en de woordenboekjes kwamen al goed van pas. We kunnen ons uit de nood helpen en verstaan enkele dingen. Non Verbale communicatie blijft belangrijk want veel personeelsleden en kinderen kunnen weinig of geen Engels.

Wij zijn klaar voor het kamp 

Sunt in forme ! 

Tot de volgende