De laatste week voor ons vertrek!

Bunặ ziua! J

Het grote moment is aangebroken: de laatste week voor ons vertrek naar Roemenië gaat nu in!

Maandagavond stond onze tussentijdse evaluatie op het programma. Ann was zo vriendelijk om ons bij haar thuis uit te nodigen. Eerst moest er natuurlijk hard gewerkt worden (met een hapje en een drankje). Het evalueren verliep vlot en we gaven op een gepaste en goede manier feedback aan elkaar. Zo weten we allemaal wat onze kwaliteiten en valkuilen zijn. Gelukkig was het zonnetje van de partij, zodat alles aangenaam kon verlopen. Nadat we elkaar uitgebreid geëvalueerd hadden, stond er heerlijk spaghetti op ons te wachten. We waren blij dat we aan tafel konden gaan en smulden tot onze buiken rond waren. We waren helaas uit het oog verloren dat Cloë nog een heerlijk dessert voor ons gemaakt had. Ook al hadden we genoeg gegeten, toch maakten we met plezier een gaatje in onze buik vrij voor deze lekkernij. Na een gezellige avond, keerden we wat later dan gepland terug naar Kortrijk.

Dinsdag hadden we Roemeense les van Bert D’Harte. We leerden heel wat leuke woordjes die goed van pas zullen komen. Het uitspreken van de taal zorgde voor hilarische momenten. We leerden ook tellen tot tien en merkten dat het Roemeens toch enkele gelijkenissen vertoont met het West-Vlaams (nouwe (9), zetje (10), trei taxijoeri (3 taxi’s,…) ). Jammer genoeg was de tijd wat beperkt om ons in de taal te kunnen verdiepen, maar we hebben nog heel wat tijd op het vliegtuig om de taal in te oefenen. Dinsdag werd het vervoer geregeld. Onze oudjes werden opgebeld en aangespoord om voor taxichauffeur te spelen.

Woensdag was de dag van onze eerste try-out voor onze medestudenten. Ook enkele docenten kwamen luisteren. We waren best zenuwachtig, maar we hebben het er goed vanaf gebracht. We kregen heel wat goede commentaren en nuttige tips waarmee we aan de slag kunnen. Na de try-out hebben we werk gemaakt van de aanpassingen die we in orde moesten brengen. Er werd ook een planning opgesteld met daarin het dagverloop van onze vormingsdagen in Roemenië. Daarna konden we met een goed gevoel naar huis.

Donderdag voerden we onze tweede try-out uit voor onze projectindieners Patrick en Lutgarde. Nadat zij ons goed ontvangen hebben toen in Lier op bezoek gingen, was het nu onze beurt om voor een lekkere lunch te zorgen. Op de menu stonden lekkere, verse broodjes met kaas, hesp, salami, kipcurry en surimisalade. Ook zorgden we voor een heerlijk, verfrissend drankje. We overliepen samen met hen het samenwerkingsovereenkomst en voerden nog de laatste aanpassingen door. Nadat we de try-out met hen hadden doorgenomen, hebben we de laatste belangrijke zaken besproken.

Om onze dag af te sluiten checkten we ons online in. Op die manier kunnen we zaterdag met een gerust hard vertrekken, als de aswolk tenminste geen roet (as) in het eten komt strooien.

Onze laatste werkdag is aangebroken. Eerder deze week stelden we een materiaallijst op waarmee we naar de winkel konden gaan. Er werden heel wat boodschappen gedaan en er werd ook een bezoekje gebracht aan het kopiecenter. De laatste dingen werden op punt gesteld, er werd van alles gelamineerd en we poseerden trots met onze nieuwe, zelfontworpen t-shirt.

Laat Roemenië maar komen, we zijn er helemaal klaar voor!

La revedere! (tot ziens!)

De voorlaatste week voor Roemenië!

Deze week werd er heel wat op punt gesteld. Maandag en dinsdag zijn we begonnen met het afwerken van luik 1 en 3. We hadden onszelf de deadline opgesteld dat deze twee delen dinsdagavond afgerond konden worden. Vanaf dan kon het vertalen beginnen. Vooraleer we konden beginnen rondmailen, zijn we opzoek moeten gaan naar Roemeense Erasmusstudenten. We hadden geluk dat er twee studenten bereid waren om ons te helpen.

Woensdag konden we met de uitwerking van luik 2 beginnen. We gingen individueel aan de slag om elke rubriek zo goed mogelijk uit te werken. Het was leuk dat we al onze opgezochte informatie konden verwerken en toepassen. Woensdag kreeg ons evaluatie-instrument, die we daar zullen achterlaten, steeds meer vorm. In de namiddag sloot Marc zich even bij onze groep aan. Hij kwam even kennis maken en horen hoe we onze vorming daar zullen aanpakken. Ook gaf hij enkele leuke tips voor de bezoeken die we daar kunnen afleggen. Het was een aangename babbel en we zijn met z’n allen blij dat hij ons de eerste dagen zal vergezellen.

Donderdag stelden we de uitnodiging op voor onze try-out, die verstuurden we naar enkele van onze medestudenten en een paar docenten. Ook nodigden we de directeur van het CKG ‘Don Bosco’ uit, waar we tijdens ons project op bezoek zijn gegaan.

Helaas was Cloë ziek, waardoor de groep een kracht minder had. We hoopten dat we haar niet te lang zouden moeten missen, toch werkte de groep in tussentijd ijverig verder.

Vrijdag werd er met ons afgewerkt logo naar de drukker gegaan. Daar kregen we te horen dat we in de loop van volgende week ze mogen gaan afhalen. We zijn benieuwd naar het eindresultaat.

Tot gauw!

We hebben het licht gezien...

Hier zijn we weer met een volgend blog bericht. We vertellen jullie kort wat we allemaal gedaan hebben. Doordat we alle brainstormen achter de rug hebben, focusten we ons deze week op de vragen ‘Wat willen we nu juist bereiken?’, ‘Waar willen we naar toe?’ en ‘Op welke manier willen we al onze opgezochte informatie delen met de Roemeense hulpverleners?’

Onze inspiratie in de lokalen verminderde beetje bij beetje… We besloten om woensdagmorgen te gaan wandelen in de Kleiputten te Kortrijk. Per twee maakten we een wandeling door park om te luisteren naar elkaars ideeën en om elkaar te inspireren in verband met de vragen.

Daarna wandelden we per vier en tot slot bundelden we onze ideeën en gaf Ann ons raad en tips hoe het project verder vorm kon krijgen…

We kwamen als groep tot een besluit en maakten een ruwe schets hoe het er zou kunnen/ mogen uitzien. We waren het er direct over eens dat we bij het begin van onze workshop in Roemenië een kennismakingsspel zullen doen. Zodat het ijs sneller zal breken en we elkaars namen zullen leren kennen. De verdere indeling van het verloop van ons project ter plaatse, deelden we in drie grote luiken in.

We geven in luik één vooral aandacht aan waar de begrippen welbevinden en betrokkenheid voor staan. Daarnaast zijn we van plan om stellingen, foto’s en filmpjes te tonen waar we samen met de Roemeense begeleiders in gesprek gaan, over het al dan niet terugvinden van welbevinden en betrokkenheid. In dit luik kijken we ook naar wat het ZiKo instrument ons vertelt over welbevinden en betrokkenheid en wat wij zelf belangrijk vinden om deze factoren te bevorderen. Tot slot vermelden we nog wat de oorzaken kunnen zijn van een laag welbevinden en een lage betrokkenheid.

In luik twee staan we stil bij de aanpak, dit is het luik dat het meeste tijd in beslag zal nemen. We hebben het hier dan vooral over de vijf thema’s binnenhet ZiKo instrument namelijk aanbod, sfeer, ruimte voor initiatief, organisatie en manier van begeleiden.

We willen hen aantonen wat zij bij hen kunnen verbeteren aan de hand van deze thema’s, maar zeer belangrijk we willen hen ook laten beseffen wat ze al goed doen in verband met deze thema’s.

In het derde en laatste luik is het ons doel om hen te laten discussiëren over wat aan bod kwam in de vorige luiken. We willen hen laten stil staan, aan de hand van hun filmpjes, over wat er bij hen al gebeurt of nog kan gebeuren op vlak van de vijf eerder besproken thema’s ( sfeer, aanbod, ruimte voor initiatief, organisatie en manier van begeleiden).

Voilà, dit is een korte voorstelling van hetgeen we zullen trachten te realiseren in Roemenië. We hebben nog heel wat werk voor de boeg maar we zien het licht aan het einde van de tunnel!

Donderdag in de vooravond trokken we met de ganse groep richting Dranouter. We gingen er luisteren naar een lezing over “Roma in een veranderende samenleving”. Niet alleen omdat het nuttig kon zijn voor ons project, maar ook om er als projectgroep eens tussenuit te zijn en te genieten van elkaars gezelschap.

Op weg naar Dranouter hielden we een tussenstop in Kemmel waar we in “Het Labyrint” genoten van een glaasje en een heerlijk maal. Het werd een spurtje om op tijd aan te komen in “ ’t Folk ” waar de lezing doorging. De lezing zelf was zeer interessant en boeiend, maar duurde voor ons toch iets te lang om na een lange dag werken aandacht te luisteren.

We hebben er ook nog steeds heel veel zin in en blijven gemotiveerd! We houden jullie op de hoogte.

Tot gauw!

Het echte werk...

Vorige week hebben we opnieuw veel gebrainstormd. Aan de hand van deze brainstormen, formuleerden we verschillende doelstellingen, waarmee we dan daadwerkelijk aan de slag konden. Vanaf dat moment begon het grote opzoekwerk. We zochten vooral uitgebreid informatie op rond het evaluatie-instrument ZiKo, het CCF in Roemenië, het CKG in Kortrijk (waarover later meer) en de situatie in Roemenië. We contacteerden Anneke en Ellen (de twee erasmusstudentes die nu in Oradea verblijven) geregeld. Op die manier verkregen we heel wat bruikbare informatie voor ons project.

Ook in het opstellen van het samenwerkingsakkoord kroop heel wat tijd. In dit akkoord worden afspraken gemaakt tussen de projectindiener, de docent en de studenten. Door onze goede samenwerking, brachten we dit tot een goed einde.

Donderdagmiddag 5 mei bezochten we met de hele groep het CKG (Centrum voor Kinderzorg en Gezinsondersteuning) Don Bosco te Kortrijk. We kozen voor een bezoek aan een CKG, omdat dit grote gelijkenissen vertoont met het CCF (Center for Child care and Family support) in Roemenië. Wij zullen immers met de hulpverleners van het CCF in contact komen. De directeur van het CKG ontving ons hartelijk. Hij vertelde uitgebreid over de werking van de voorziening. Er was ook ruimte om vragen te stellen. Een boeiende rondleiding sloot dit bezoek af. Hierbij deden we enorm veel ideeën op voor ons project. Toen we in de snoezelruimte kwamen, beseften we dat je met kosteloos materiaal heel wat kunt realiseren. Ook zagen we in dat de indeling van verschillende ruimtes (speelhoek, eethoek, zithoek,…) voor structuur en rust zorgt bij de kinderen. We hebben heel wat foto’s kunnen nemen die we in Roemenië kunnen gebruiken als concrete visuele ondersteuning.

Afgelopen week hadden we het niet altijd even gemakkelijk. We hadden een hele lijst doelstellingen opgesteld, waar we niet meteen een beginnen aan zagen. Ookal waren we soms even ontmoedigd, we bleven echter niet bij de pakken zitten. Opmerkelijk aan onze groep is dat wij elkaar steeds blijven aanmoedigen en steunen. Dit helpt ons zeker en vast vooruit! We beseffen dat het niet abnormaal is te kampen te krijgen met vermoeidheid, enkele ontgoochelingen en persoonlijke dipjes na 2 weken intensief te werken. Ook van onze docente Ann Vuylsteke, kregen we veel steun. Zij hielp ons vrijdag terug op weg en zorgde ervoor dat we terug door de bomen het bos zagen.

Niettegenstaande dit alles, is ons groepsgevoel en onze ‘goesting’ om een mooi project op punt te zetten, alleen maar versterkt. We gaan er volgende week weer doelgericht tegenaan.

Tot dan!

Het prille begin

Zoals we in het eerste bericht op deze blog reeds vertelden, vlogen we er vorige week in met ons project!

Dinsdag 26 april werden we door onze – enorm enthousiaste en gedreven - projectleidster Ann Vuylsteke geïntroduceerd in de werking van de bachelorproef. Ann zal ons begeleiden gedurende het project en zal dus ook meereizen naar Roemenië. Het groepje van 7 vrouwen wordt dus aangevuld door deze 8^e vrouw. Roemenen en Marc Vercruysse, weze gewaarschuwd!

Woensdag mochten we luisteren naar de boeiende uitleg van Wouter Leplae. We konden ons een beeld vormen van Roemenië en de geschiedenis van het land, de verschillende projecten die in de voorgaande jaren gerealiseerd werden en van het CCF. We beseften na zijn uitleg hoeveel werk we voor de boeg zullen hebben. Maar het enthousiasme van Wouter gaf ons de nodige energie om er voor te gaan. De rest van de dag vulden we met een eerste blik te werpen op het evaluatie-instrument ZIKO (Zelfevaluatie-instrument voor welbevinden en betrokkenheid van kinderen in de opvang), het voorbereiden van ons bezoek aan Lier voor de volgende dag en het regelen van enkele broodnodige praktische zaken.

Donderdag stond dan de trip naar Lier gepland. Daar werden we met open armen ontvangen door projectindieners Patrick en Lutgarde. Na een hapje, een drankje en een gezellig kennismakingsspel kregen we een uitgebreide uitleg van Patrick. Na deze boeiende uitleg over Roemenië en over alles wat daar door hen reeds gerealiseerd werd, was het enthousiasme duidelijk merkbaar in de groep. Het was een lange dag, waarin we als groep veel plezier beleefd hebben. De treinreizigers tussen Kortrijk en Lier zullen het geweten hebben…

Vrijdag sloten we onze eerste week af met enkele ‘brainstormen’, het regelen van praktische zaken en het opstellen van de planning voor de nieuwe week. Onze spreuk van de week ‘Never say never’ (geïnspireerd door Justin Bieber) dragen we de komende weken zeker met ons mee.

Het was een eerste erg vermoeiende – maar enorm boeiende - week. Wij staan te popelen het 15^e project op rij te mogen realiseren en willen er volledig voor gaan!

Nu onze eerste dagen er op zitten, kunnen we jullie al meer concretere informatie geven over ons project. Met de projectgroep zullen we de komende weken een zelfevalutie-instrument ontwikkelen, waarmee voorzieningen in Roemenië zelf aan de slag kunnen om het welbevinden en de betrokkenheid bij kinderen te observeren, interpreteren en optimaliseren. We geloven dat dit een goede invalshoek is om aan kwaliteit te werken in een voorziening. We zullen ons laten inspireren door het ZIKO-instrument dat werd ontwikkeld voor de kinderopvangsector, maar we proberen dit verder uit te werken en af te stemmen op kinderen in een Problematische Opvoedingssituatie in Roemenië.

Tot de volgende!

De enthousiaste projectgroep van 2011

Buna!

Graag willen wij u de projectgroep van 2011 voorstellen. Lien, Lies, Annelies, Tine, Frie, Cloë en Bea (u ziet het goed; 7 vrouwen) zullen dit jaar de projectgroep vormen voor Roemenië.

Ons project zal specifiek gaan rond het ontwikkelen van een zelfevaluatie-instrument om het welbevinden en de betrokkenheid van kinderen in een voorziening te evalueren. We willen de hulpverleners van het CCF laten nadenken over de werking van hun eigen voorziening en hen handvaten bieden om het welbevinden en de betrokkenheid van de kinderen zelf te observeren, te evalueren en te optimaliseren. Om dit alles te realiseren zullen we ons in de eerste plaats baseren op ZIKO. Dit is het zelfevaluatie-instrument voor welbevinden en betrokkenheid van kinderen in de opvang, ontwikkeld door Kind & Gezin.

Deze week vloog ons project van start. In een volgend blogbericht brengen we verslag uit van onze eerste week.

Wij houden jullie op de hoogte!